Waarom de vijf Europeanen bij elkaar zijn is niet helemaal duidelijk. Omdat het belangrijk is. Vanwege die verdomde Grieken. Omdat het met andere landen veel erger gesteld is. In China gooien ze kinderen tegen de muur! En Luxemburg: groot genoeg om een bank te zijn, maar geen land. Clichés denderen over elkaar heen in Crash Course Chit Chat van Sanja Mitrovic. De in het voormalige Joegoslavië geboren theatermaakster probeert met de voorstelling uit te vinden wat de Europese identiteit is en hoe die in relatie staat tot de nationale en persoonlijke eigenheid. In 2010 werd Mitrovic beloond met de BNG Nieuwe Theatermakers Prijs voor haar voorstelling Will You Ever Be Happy Again? Het prijzengeld heeft ze gebruikt om Crash Course Chit Chat te financieren. Lees verder

“Ik bestel een kopje koffie in de hoop dat er een koekje bij zit. En dan is het een café noir. Een koekje dat het cellofaan niet waard is, waar het in zit.” Louise (Ariane Schluter) zit aan een tafeltje met een spa’tje rood, koffie, een boek en wat bierviltjes. Vanaf dit plekje vertelt zij haar verhalen. Dat ze van koffie verkeerd houdt en van moeilijke mannen. Dat ze moeilijke woorden gebruikt zoals eloquent en dat dat haar niet in dank wordt afgenomen. Af en toe speelt ze piano, een kleine stukje van Brahms of Satie. Prachtig is de lange stilte die Schluter laat vallen. Dan draait ze zich naar het publiek, ze frunnikt een beetje met haar handen. Zo’n klein gebaartje. In haar ogen verschijnen tranen, maar stromen doen ze niet. Ze verbijt zich en slikt de tranen weg. Weer even een stukje achter de piano. Wow, wat een prachtig spel. Lees verder

Een kamer, donkerbruin behangetje, een bed, een bank, een tafel en twee stoelen. Twee mannen  leven in deze kleine kamer. Geen beweging te veel, geen woord uitgesproken. Als een vloeiende dans  leven ze samen. Om hun gebrek aan vrouwelijke zorg ze compenseren  werken  ze aan een mechanische werkster. Zij moet de plant water geven, de vloer dweilen en de mannen verzorgen.  Als dat maar goed gaat… Lees verder

Aan de basis van De Laatste Take van Laurel & Hardy zal voor de schrijvers en acteurs Bruun Kuijt en Rik Hoogendoorn minimal respect, wellicht zelfs heilig ontzag voor dat humoristische filmduo hebben gelegen. Bruun en Rik herenigden zich, voor deze zeer sober aangeklede productie, na 9 jaar als het duo ‘Echte Mannen’ en schreven samen het script. Op 17 maart ging de toneelvoorstelling in de kleine Forbo- zaal van het Zaantheater in Zaandam in première. Maar was het wel een toneelvoorstelling? Lees verder

Toneelgroep De Appel brengt een nieuwe theatermarathon. Ditmaal over de Griekse held Herakles. Aus Greidanus sr. lost daarmee de belofte in die hij deed na de vorige megaproductie. Samen met drie andere regisseurs maakte hij van allerlei, niet altijd samenhangende, verhalen zevenenhalf uur netto toneel. Het leven en lijden van Herakles waarin de goden wikken, wegen en beschikken wordt in negen delen op het toneel gebracht. Elf uur in een theater lijkt van te voren een hele opgave, maar het is een groots spektakel waar je vanaf de eerste scène in wordt meegesleept. De tijd vliegt doordat de spanning tussen de negen delen steeds wordt vastgehouden. Het decor is steeds vernuftig eenvoudig, slechts een aantal grote decorstukken schetsen telkens een nieuwe wereld. De stervelingen hebben het maar moeilijk; het drama speelt zich duidelijk op aarde af. De familieperikelen tussen de goden knisperen en knetteren daarentegen zoals een goede soap betaamt. Dit is toneel dat zijn weerga niet kent. Op de T-shirts van de medewerkers T-shirts staat “Herakles – een hele klus”. Dat geloof je meteen, maar man wat is het mooi! Lees verder

Je kunt je er met een omschrijving van Dodelijk Verlangen door theatergezelschap Fantasten gemakkelijk van af maken door het een ‘fysieke muziektheatervoorstelling’ te noemen. Dans, mime, spel en live muziek zijn immers de disciplines waarin wordt verhaald van de 18e eeuwse briefroman Les Liaisons Dangereuses. Maar daarmee doe je vooral het Ragazze Kwartet tekort dat er uiteraard in musiceert, maar ook danst en acteert. (Gast-)acteur Steef Hupkes en actrice/producente Marle Brouwer vormen, met hun door en door getraind acteervermogen, de sterke spil van de voorstelling. Zonder het acterend en dansant vermogen van celliste Geneviève Verhage en de violistes Jeanita Vriens, Annemijn Bergkotte en Rosa Arnold zou de voorstelling echter niet zo spraakmakend zijn geworden. Lees verder

Wilfried wil zijn overleden vader begraven. Alleen hij weet niet waar. Zijn eerste ingeving, hem begraven in het familiegraf naast zijn moeder, wordt door de familie geweigerd. Na deze teleurstellende reactie besluit hij zijn vader een laatste rustplaats te geven in diens vaderland Libanon. Daar waar zijn ouders elkaar hebben leren kennen. Het land dat ze ontvluchtten door de bloederige oorlog die er woedde. Wilfried gaat op zoek naar een laatste rustplaats en vindt verhalen over oorlog over haat. Hij ontmoet vrienden die in zijn vader hun verloren vader vinden. Uiteindelijk vinden ze samen een plek waar hij hem kan laten gaan. Een bijzondere roadmovie op het toneel, over de eerste stappen in een leven na en met ondraaglijke verhalen. Lees verder

Dikkie Dik en zijn vriendjes zijn dol op kunstjes doen. Omdat iedereen wel ergens goed in is, komen ze op het idee een echt dierencircus te maken en hun kunsten aan het publiek te vertonen. Zo kunnen kikker en vogel heel hoog springen en salto’s maken, Poes Muis kan met een bal jongleren en slak wil graag een langzaamloopwedstrijd organiseren. En Dikkie Dik, die vaak ergens af valt, blijkt ineens een hele goede acrobaat te zijn. Maar dan gooien de grote hond Blaf en een brutale kat Rover roet in het eten en even dreigt de show niet door te gaan. Gelukkig schiet Dirk Scheele te hulp. Lees verder

Absurd. Dat is Wim T. Schippers. Een flesje limonade in de zee gieten, een toneelstuk met herdershonden en de pindakaasvloer. Je weet niet wat er komen gaat en met zo’n verwachtingsvol gemoed kijkt het publiek naar een scheve lantaarnpaal, een ingestort flatgebouw en een betonnen muurtje. Het Laatste nippertje is een aaneenschakeling van losse scènes die -niet geluidloos- maar wel in elkaar overvloeien. Meestal niet inhoudelijk maar wel in vorm of flow. Lees verder

In de jaren twintig, net na de ‘grote oorlog’, begint in Duitsland het culturele leven op te bloeien. Grenzen worden opgezocht en overschreden. Het stadsgezelschap van Hamburg lift mee in dat succes en gaat onder leiding van hun grote acteertalent Hendrik Höfgen de uitdaging aan. Dan grijpt Hitler in 1933 de macht en liggen de kaarten anders. Vele kunstenaars en intellectuelen vluchten of “verdwijnen”. Anderen laten zich verleiden met de mogelijkheden die het nazi-regime hen biedt. Zo ook Hofgen. Met de – valse – hoop van binnenuit een andere geluid te laten horen. Lees verder