Bloedbruiloft: een verfijnd, grimmig sprookje

Een familieportret. Na een ijzingwekkende, lange stilte klinkt een geluid. Door het zien van alleen hun ruggen, komt hun geneurie, wat uitgroeit tot kerkmuziek als verrassing. Een veelbelovend openingsbeeld voor een grimmig sprookje.

Toneelgroep Amsterdam en Frascati werken voor de tweede keer samen om jong regietalent en een sterke cast samen te brengen. Na Rashomon-effect is het nu de beurt aan de jonge regisseuse Julie Van den Berghe (1981) die met Bloedbruiloft van de Spaanse schrijver Federico Garcia Lorca aan de gang gaat.

Getergde feeks

Opgesloten in een vierkant; een familie en een huwelijk dat voltrokken zal worden. Duidelijk is dat de bruid niet wilt, zij is verliefd op haar oude liefde Leonardo. Met wijd opengesperde ogen die elke moment vol kunnen lopen met tranen, zien we constant haar pijniging. Haar bruidegom, frivool gespeeld door Robert de Hoog, kan niet wachten om de huwelijksnacht met haar te beleven. De eigenaardige vrolijkheid staat in prachtig contrast met zijn moeder. Geweldig gespeeld door Nietvelt. Zowel als keffend hondje als getergde feeks. Zij herinnert iedereen continu aan de pijn die zij moet doorstaan van haar zoon uit handen geven.

Een verhaal vol persoonlijke drama’s en belemmeringen. We zien vooral individuen, ondanks dat ze allen samen steeds in mooie tableaus staan. Opvallend is de vader van de bruidegom, gespeeld door Peter Bolhuis die een fascinerende, trieste man neerzet die veel wil zeggen maar toch zijn mond houdt. De bruid, die lange tijd verzwijgt dat haar hart bij haar eerste liefde ligt, verstikt na haar jawoord. Een ingenieus houten bouwwerk daalt neer. Confetti en slingers, het huwelijk is voltrokken.

Gevangenis

De kleine ramen en nauwe uitgangen van het huis staan symbool voor een gevangenis. Toch wordt er gefeest: harde muziek, discolichten en af en toe zie we wild bewegende lichamen. De bruid vlucht weg, in haar armen van Leonardo die op haar wacht. Eindelijk zien we het tere meisje sterk worden, in opstand komen. Overtuigend gespeeld door Lauranne Paulissen.

Bloedbruiloft is er verfijnd geënsceneerd sprookje. De duistere grime, de kledij, alles klopt. Chris Nietvelt maakt het plaatje af met haar niet te missen grote, rode bos krullen en lange, zwarte jurk. De vaak poëtische teksten, Duitse liederen en vreemd vrolijke dansjes geven een duister randje aan het ietwat zoete verhaal. De spanning komt niet van het plot, maar van alle individuen die ieder moment lijken los te breken uit hun eigen drama.

Tekst: Inge Schouten

Foto: Jan Versweyveld

Gezien: 4 december, Theater Frascati, Amsterdam

Kijk hier voor meer informatie.

Lees ook:Een bruid in de morgen regiedebuut voor Bjørseth bij TA-2
Lees ook:Randprogramma bij Temmen van de Feeks
Lees ook:Liefde levenslang bloeit pas laat
Lees ook:Best of 2013 – Inge
Lees ook:Scènes uit een huwelijk viert 10-jarig jubileum

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>