Van een windje en de dodenherdenking

Periodiek schrijft recensent Theo van Rijn stukken voor Toneel.blog en gisterenavond was het weer zover. Hij bezocht De Pianist, met in de hoofdrol Edwin de Vries. De recensie kunt u deze week verwachten, maar ook zijn hilarische backstageverslag willen we u niet onthouden…

‘Toen ik inschreef op deze voorstelling, deed ik dat op het gegeven van de voorstelling zelf. Het toeval, voor zover dat bestaat, wilde, dat ik dat ook nog op een uitermate geschikte datum bleek te hebben gedaan. De Pianist kende ik van de film en ik was ontzettend benieuwd naar de toneeluitvoering. Het verhaal gaat over een Joodse pianist in het getto van Warschau gedurende de Tweede Wereldoorlog.

Op deze dag herdenk ik voornamelijk ‘mijn eigen doden’, zoals mijn vader die in die periode dwangarbeider in Duitsland was. Hij werkte in een fabriek met de naam ‘Aluminium Werken Singen’ en in mijn keukenla bevindt zich nog steeds een lepel met de inscriptie A.W.S. Nog dagelijks gebruik ik die lepel ter nagedachtenis aan mijn, in 1989 overleden, vader. Ik doe dat zonder pijnlijke herinneringen, want die zijn onverdeeld warm.

Om half acht word ik opgehaald door een vriendin. Ook zij heeft haar eigen herinneringen aan 4 mei. Het is de dag waarop haar moeder, nu 6 jaar geleden, overleden is. Iedereen heeft zijn eigen doden te herdenken, maar deze dag is voor mijn vriendin en mij een bijzondere. Ze wil ook absoluut voor achten in de schouwburg zijn.

Het is tegen achten, we staan in de foyer en de twee minuten stilte worden afgekondigd. Zoals gezegd, het is een bijzondere avond. Het is dodenherdenking en juist vandaag gaan we de uitvoering van De Pianist bijwonen. Plaats van handeling is de Koninklijke Schouwburg in Den Haag en het gezelschap bestaat voornamelijk uit gedistingeerde heren en dito dames. De plechtige zwijgzaamheid is welgeteld 30 seconden oud, wanneer dit wordt verstoord door een luide scheet van een ‘heer’ in ruitjescolbert op twee meter afstand voor ons. Geen betere geluidsversterker dan absolute stilte.

Voor me schiet een jonge meid weg en daalt snel de trap af. Ze kan haar lachen niet houden en heeft beneden, waar garderobe en toiletten zijn, een veilig en geluiddempend heenkomen gezocht. Haar vriendin heeft zichzelf beter in de hand. Die staat, met de hand voor de mond en afgewend van de stinkgeluiden veroorzakende ‘heer’, geluidloos te proesten. De ‘vandaal’ kijkt half beschaamd om en staart in mijn breed grijnzende gezicht. De voorstelling zelf laat een welhaast onwisbare indruk op mij achter en in de loop van de week kunt u hierover meer lezen …’

Theo beschrijft zijn dagelijks leven in zijn persoonlijke blog. Die vindt u op www.dezenaamisalbezet.web-log.nl

Lees ook:Overleven door de kunst
Lees ook:De stilte aan stukken
Lees ook:Met mijn vader in bed (wegens omstandigheden):Een hartverwarmend gesprek
Lees ook:Beklemmende vriendschap in THEE
Lees ook:Eenzaam op een bedje bij Human Cargo

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>