Julius Caesar: een feest van hits en missers

Het is heerlijk om te zien hoe een groep feest viert met het beeldend interpreteren van Shakespeare, maar de uitvoering van Julius Caesar door het Zuidelijk Toneel leek daardoor soms de essentie van het stuk te vergeten.

Een aantal belangrijke scènes waren heel innemend geacteerd. Vooral het visioen van Brutus (Han Kerckhoffs), als hij Caesar na zijn dood ziet, wekte kriebels op. Ook de toespraak van Marcus Antonius (Guy Clemens), die zichzelf neerzette als één van het volk door op verhogingen langs de hoofden van het publiek te stappen, viel erg goed. Helaas wist Cassius (José Kuijpers) niet te intrigeren. De dood van Julius Caesar (Cas Enklaar) was symbolisch en statig. Caesar had daardoor geen enkel breekpunt, en hij reageerde hooguit verontwaardigd op zijn verraad. Dit betekende wel dat zijn ronddolende geest later des te ijzingwekkender werd. Een verfrissende verrassing was de waarzegger, die pakkend speelde en iedere keer weer de gevestigde orde verbrak.

Donderwolk als hoogtepunt

Het hoogtepunt van de set was een groot wit raster dat met meerdere lagen gebruik maakte van het prachtige diepe podium van de Stadsschouwburg in Utrecht. Het hing in de lucht als een licht flitsende donderwolk, die het dalende onheil pakkend weergaf. Wanneer het verraad op Caesar in beweging was, kwam het raster neer als een doolhof waar de acteurs doorheen dwaalden, om in te storten wanneer de personages uiteindelijk ten onder gingen. Daarentegen werden er ook esthetisch mindere items,  zoals een blok van drie lagen piepschuim dat om de één of andere reden met tape samengebonden was, op het podium gezet.

Stijlregels

Het geheel kwam over als een mooie diavoorstelling, waarin de acteurs van pose naar pose overgingen. Sommige overgangen werden daardoor te plotseling, en de eigen stijlregels werden niet opgevolgd. Eerst werd een dolk vervangen met een schouderklopje en kleerscheuren, toen was er ineens een echte dolk, en toen moest er iemand doodvallen omdat er in het blok piepschuim werd geprikt. De tekst was soms modern, en soms weer archaïsch vertaald. Er was zoveel uit de tekst weggehaald dat bepaalde situaties (het verbannen van de broer van Casca) en personages (zoals Octavius) zonder duidelijkheid het verhaal in  kwamen.

Visueel spektakel 

Het optreden bood zeker een vermakelijke avond, met visuele spektakels en feilloze kostuums. Het verhaal was versimpeld, wat een prettige beleving zonder verveling gaf, en de afwisseling met een donderende percussieband zweepte het rommelen van de politieke onvrede goed op. Helaas waren de stijlkeuzes en symboliek vaak onsamenhangend, en vervingen deze keuzes soms een kans voor de acteurs om innemender te acteren.

Tekst: Alexandra van Kampen

Gezien: 25 maart, Stadsschouwburg Utrecht

Foto: Phile Deprez

 

 

Lees ook:Ingebeelde Zieke breekt record
Lees ook:Prachtige rouwklacht van Oostpool
Lees ook:Meer bezoekers voor Stadsschouwburg Amsterdam
Lees ook:Mandela Wee Wee: “Ik zoek de moeilijkheidsgraad op”
Lees ook:De zus van Roos does Othello

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>