De weg naar de roem – Deel II

De ARTez Theaterschool is een onderdeel van de hogeschool voor de kunsten in Arnhem. De Acteursopleiding is samen met de Opleiding Docent Drama in Arnhem en in Zwolle onderdeel van de Theaterschool. Sinds 2004 is er een nieuw complex om alle creatievellingen onder te brengen. Aan de Rijn is de Theaterschool, samen met de Dansacademie, het Conservatorium, de Academie voor beeldende kunsten en de Academie voor bouwkunst gesitueerd in één prachtig glazen complex. Velen willen acteren in dit architectonische hoogstandje. Er krijgen echter maar 350 mensen een kans. De laatkomers worden op een wachtlijst gezet en opgeroepen als een fanatiekeling besluit toch thuis te blijven. Het zou echter geen fanatiekeling zijn als hij géén zware auditie kwam doen. Een lange dag, urendurende lessen en vele docenten die je in de gaten houden.

Ieder jaar zijn er vier zaterdagen waar alle auditanten, in groepen van vijftien, een dag les krijgen op de Theaterschool. De docenten van ARTez ontvangen je met open armen in het lokaal. Zelfs als je als een verzopen kat, te laat, binnenkomt strompelen, geven zij je een grote, vriendelijke glimlach. Je spullen worden voor je weggelegd en krijgt al fluisterend een plekje aangewezen. Er is een lange tafel met bijna tien juryleden gevarieerd van docenten tot leerlingen. De auditanten zit voor hen op de vloer. Je buik kriebelt. Komt dit door de jury achter je of de vloer voor je?

Samen met je groep volg je twee lessen; tekstles en een improvisatie met bewegingsles. In de tekstles doe je twee monologen. Van tevoren heb je er vijf toegestuurd gekregen, waaruit je er twee mag kiezen. Met die monologen ga je aan het werk. Zij willen dat je je best doet, en dan hoeft de tekst niet letterlijk te zijn. Vergeet je een zin? Ze souffleren graag. De jury geeft jouw verschillende opdrachten met de gekozen monologen; verander langzaam in een slang, of speel een viswijf. Opdrachten die iedereen aan het lachen maakt, opdrachten waarvan iedereen geniet.

Tussen de lessen door is er een heerlijke uitgebreide lunch voor alle auditanten en docenten. Samen vecht je om de laatste druppels jus d’orange en het laatste kuipje chocoladepasta. In de grote aula, centraal in het gebouw, zitten alle auditanten samen te lunchen. Je geeft elkaar tips over lessen die de ander nog moet volgen. ‘Je moet bewegen als een gulzige fret of een woeste tijger.’ Succes.

In de tweede les wordt veel op de fysieke fantasie gelet. Een half uur lang speel je het ‘dierenspel’ waar je verschillende dieren met een emotie moet spelen. Het gaat er niet om dat je letterlijk dat dier wordt, maar je je eigen draai eraan geeft. De docenten coachen je vanaf de kant, ze zijn echt met je aan het werk. Ook geven zij direct puntjes van kritiek en mag je oefeningen soms overdoen. Je merkt na twee lessen dat ze graag zien dat je groot en expressief moet kunnen spelen, evenals het naturelle. ‘Heb ik dat wel laten zien?’, is een vraag die alle auditanten zich om half vijf afvragen.

Iedereen komt weer in de kantine bijeen en wacht op de uitslag. De zenuwen maken plaats voor oprechte belangstelling naar je collega’s. Je leert mensen kennen met dezelfde passie. Iedereen durft met elkaar te praten en praat met elkaar. Concurrentie is onbekend. Het lijkt alsof je al aangenomen bent, door de leuke band met de andere auditanten. Ook de samenwerking met de professionele leraren, versterkt dit.

Na ruim anderhalf uur wachten, veranderen de onschuldige zenuwen in vervelende spanningen. Dan worden de eerste groepen bijeen geroepen. Na vijf minuten zie je enkele blije hoofdjes van de trap afzweven. Ze zijn door. De rest kan direct om feedback vragen om vervolgens, soms huilend, het thuisfront in te lichten. Voor de gelukkigen rest nog een lange weg. Zij mogen eind maart een week lang de auditie voortzetten. Halverwege de week wordt er weer een deel van de auditanten naar huis gestuurd. Wie het einde van de week haalt, mag blijven en wel voor vier jaar.

Er zijn groepen waarbij niemand door is tegen groepen waarvan er zelfs vijf door zijn. Ze zoeken kwaliteit en dat weet iedereen. Daarom hoor je overal om je heen: ‘Volgend jaar ga ik het gewoon weer proberen, ze zijn nog niet van me af!’

Tekst: Inge Schouten

Lees ook:De weg naar de roem – deel III
Lees ook:De weg naar de roem – Deel V
Lees ook:De weg naar de roem – deel VI
Lees ook:Op weg naar de roem – deel IV
Lees ook:De weg naar de roem – deel I

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>