Gezien: het afscheid van d’Electrique

Toneelgroep Alex d’Electrique, Nederlands rauwste theatergroep, houdt op te bestaan. Na 25 jaar valt het doek. De, in 1984 door Ko van den Bosch opgerichte, toneelgezelschap werd in 2005 al getroffen door een subsidiekorting. Onder de naam d’Electrique ging de groep als productiekern verder, zonder subsidie. Nu in 2008 valt het doek definitief. Ester van Aalst bezocht de laatste toneelvoorstelling van Alex d’Electrique.

In de Leidse schouwburg met de ambiance van 1905 speelt de pathologische komedie Lex. Een groter contrast is bijna niet voor te stellen: het traditionele rode pluche, kroonluchters en gouden ornamenten versus het decor waar niks verborgen is. De verlopen huiskamer bestaat uit een klein stukje keuken, een aftandse fauteuil en een tv ommuurd met een aantal losse ramen. De kale achterwand, de kabels en brandblussers maken op een eigenaardige wijze deel uit van het decor.

Frank Lammers (Lex) begint met een prachtige monoloog over de ongekende mogelijkheden met een ouderwets goede tuinkabouter. Mijn teleurstelling dat Ko van den Bosch niet mee speelt in deze laatste voorstelling van d’Electrique is verdwenen. “Ik ben niet zo’n prater” verzucht Lex na een enorme woordenstroom. En ja, dat is dan geloofwaardige uitspraak.

Onverwacht doet Wilma (Anna Schoen) haar intrede. Door haar is de afstand tot het publiek verdwenen. Wilma is de pop waar Lex mee speelt. Zij laat met zich spelen op een prachtige manier. Dit fysieke spel van Anna Schoen is adembenemend. Er wordt gespeeld met het publiek. Gemakkelijk kijken is er niet bij: je moet erbij blijven. Op sommige momenten ben je deel van het stuk. Op andere weer een veilige toeschouwer.

Terwijl de aardappels koken gaat het stuk verder. Het maken van andijviestamppot is tot een ware kunst verheven. Lex legt het verschil tussen smeuige en plakkerige stamppot met dezelfde passie uit als sommigen hun religie verkondigen.

Het grote spektakel van de eerdere (Alex) d’Electrique voorstellingen is nog steeds aanwezig maar is niet zo overheersend. Het minpunt van deze voorstelling? Het einde. Het einde komt als een schok. Is het echt al voorbij? Gelukkig krijg je ruim de tijd om afscheid te nemen.

“Zelfs mystiek heeft een kritische massa.”  Het was een waardig afscheid.

Tekst: Ester van Aalst – Foto’s: Esther de Boer

Lees ook:Het einde van d’Electrique
Lees ook:Kun je goed zijn in een verrotte wereld?
Lees ook:Onward: niet ruig, wel spectaculair
Lees ook:Het afscheid van Barend en Witziers
Lees ook:Absinthe maakt de idealen uit 1880 tijdloos

1 Reacties // Reageer

One thought on “Gezien: het afscheid van d’Electrique

  1. Karel Schoen

    Helaas geen d’electrique meer.. Je was geniaal zusje!

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>