Roos Ouwehand vindt iedereen vreselijk!

Roos Ouwehand kennen we van de televisieserie ‘Keyzer en De Boer Advocaten’ en de films ‘Leef’ en ‘TBS’. Ze schrijft boeken en haar columns kunnen we lezen in het NRC, maar we zien Roos het liefst op toneel. Momenteel speelt ze in de nieuwe voorstelling van toneelgroep Suburbia, De God van de Slachting. Ze staat samen met Claire uit Gooische Vrouwen, oftewel Tjitske Reidinga, op de planken. Op een frisse ochtend, na de première van De God van de Slachting, belden wij Roos met wat vragen over haar vak.

Roos speelt in De God van de Slachting de beschaafde en carrièregerichte moeder Veronique. Ze zei direct ‘ja’ toen ze de rol aangeboden kreeg. ‘Ik vond het gelijk een heel goed stuk en het sluit ook goed aan bij mijn eigen leven met mijn kinderen. Er wordt niet veel geschreven over deze leeftijdscategorie, opvoeding en de kwetsbaarheid van ouders.’ Ook dit was een reden om de rol aan te nemen. ‘En ik had ook lang niet gespeeld’, geeft Ouwehand toe.

Samenwerking
De God van de Slachting is geschreven door Yasmina Reza. Het gaat over twee beschaafde stellen. Zij komen met elkaar in contact doordat de elfjarige zoon van het ene echtpaar twee tanden uit de mond van de zoon van het andere stel heeft geslagen. De vier komen samen om dit probleem fatsoenlijk op te lossen. Roos staat op het podium naast Marcel Hensema, Tjitske Reidinga en Reinout Bussemaker. De samenwerking gaat erg goed. ‘Ik verheug me op de tournee. We hebben het samen zo leuk. Bij een komedie is samenspel erg belangrijk, dat is nergens zo extreem als in dit genre’, vindt Ouwehand. ‘We moeten het echt met z’n vieren doen. Samen moeten we pingpongen, de bal hooghouden, zorgen dat het publiek geboeid blijft. Het publiek kan altijd op onverwachte momenten gaan lachen, dan kan dat evenwicht verdwijnen. We houden dit samen goed in de gaten.’

Durven goede acteurs elkaar tips te geven, vragen veel mensen zich af. ‘Ja’, antwoordt Roos voorzichtig, ‘als we iets op te merken hebben over elkaar, dan zeggen we dat. Maar we passen hiermee wel op, het kan namelijk vervelend zijn als je net aan het zoeken bent naar je personage en je wordt hierop afgerekend. Zoeken is een lang en belangrijk proces.’ Tevreden vertelt ze: ‘We hebben afgesproken dat, als er dingen vervelend worden, we dit tegen elkaar zeggen. Het samenwerken gaat probleemloos en daar heb ik heel erge mazzel mee.’ 

Ze zijn allemaal even erg
Veronique lijkt een klein beetje op Roos. ‘Ik kan me heel goed haar gekwetstheid voorstellen. ‘Ik zou er ook enorm van schrikken als een vriendje twee tanden uit de mond van mijn zoon zou slaan. En ik zou ook op de een of andere manier met de ouders van dat vriendje willen praten. Maar als je, zoals de mensen in dit stuk, enorm van mening verschilt over hoe je zo’n incident oplost, kan zo’n gesprek heel pijnlijk verlopen. Daar kan ik me absoluut iets bij voorstellen’, aldus een felle Roos door de telefoon. ‘Veronique is ook erg drammerig. Ik vond het moeilijk om dit te spelen. De personages luisteren niet naar elkaar en willen allemaal hun gelijk krijgen. Ze zijn allemaal even erg’, lacht Roos, ‘dit is wel extra leuk om bij jezelf op te zoeken.’
Zuchtend vertelt Ouwehand, ‘Veronique blijft maar over haar wereldbeeld doorgaan. Ook daar loop ik tegenaan’, geeft ze toe, maar zo professioneel als ze is zegt Roos snel, ‘Maar dat is wel uitdagend om in je spel op te zoeken.’

De God van de Slachting is vooral grappig, terwijl de personages stuk voor stuk verschrikkelijk zijn. De tragiek in de voorstelling wordt licht gespeeld. ‘Dat is het mooie; het ene moment kun je iemand niet uitstaan en twee minuten later snap je diegene ook wel weer. Als kijker moet je ook zoeken en denken ‘Wat zou ik in die situatie doen?’ Roos vindt het heerlijk om ‘verschrikkelijk’ te spelen. ‘We hebben allemaal verschrikkelijke kanten, ik ook, maar in dit stuk is het vooral grappig om zo te doen’ Veel mensen herkennen de situaties uit de voorstelling. ‘Ik dacht dat vooral ouders zich zouden kunnen identificeren, maar het verhaal komt aan bij iedereen. Velen kunnen de personages goed begrijpen. Dat is echt fijn om te horen, dat had ik namelijk niet verwacht’.

Niet zo van het voorbereiden
Roos Ouwehand heeft in veel grote producties gestaan. Maar hoe bereidt ze zich nu goed voor?
‘Nou, ja ..daar ben ik niet zo heel erg van. Ik leer mijn tekst en denk na over mijn personage. Wat voor iemand is het? Daarna begin ik gewoon ergens.’ Roos richt zich meer op de opbouw en het uitgangspunt van haar karakter. ‘Wat voor mij meteen duidelijk was, was dat ik niet vanaf het begin al een nare vrouw moest spelen. Anders ben je het publiek direct kwijt.’ Ouwehand werkt meer technisch en praat met haar collega-acteurs over het thema van het stuk, namelijk opvoeding. Hoe doen zij dat? Waar lopen zij tegenaan?
‘Bij de repetities let ik vooral op de toon en tegentoon van een tekst, vooral bij een komedie.  Uiteindelijk kun je je probeersels toepassen. Ook tempo vind ik belangrijk. Ik kijk waar teksten vlotter kunnen, of waar juist mooie stiltes kunnen vallen. Ik houd van contrasten, daarmee experimenteer ik tijdens repetities. Als je de voorstelling in zijn geheel gaat repeteren, merk je waar het vastloopt en waar het tempo opgevoerd of juist vertraagd kan worden. Uiteindelijk zie je wat wel en niet werkt. Verder is het een heel duidelijk stuk, waar je niet heel veel meer aan hoeft te doen. Als ik bijvoorbeeld een heel eigen Medea zou gaan spelen, is dat anders. Dan maak je een eigen interpretatie, maar De God van de Slachting is helder. Je wilt het verhaal zo goed mogelijk spelen.’

De God van de Slachting is een komische voorstelling met een serieuze ondertoon. Er kan in ieder geval veel gelachen worden. Heeft Roos nog meer te wensen? ‘Ik vind het heel erg leuk om weer eens een komedie te spelen. Het is ook een goede manier om contact te krijgen met de zaal en ze krijgen de heftigheid van de voorstelling zo toch mee.’ Dus komedie is haar favoriete genre?. ‘Nou’, onderbreekt de duizendpoot, ‘ik neig snel naar komedie, maar speel ook graag andere rollen. Welke precies weet ik niet hoor…’

De God van de Slachting is nog tot en met 18 april in de Nederlandse theaters te zien. Meer informatie: www.theatergroepsuburbia.nl

Tekst: Inge Schouten – Foto’s: Marieke Wijntjes

Lees ook:Kinderen zijn onze ondergang
Lees ook:Honingjagers: ontroerend met vleugje gekte
Lees ook:VMBO-ers spelen mee in Roos_09
Lees ook:Nominaties Arlecchino en Colombina bekend
Lees ook:Polanski verfilmt God Van De Slachting

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>