Gezien: ‘Lady M’ door Annemarie de Bruijn

Shakespeare’s beruchte stuk Macbeth blijkt nog steeds niet helemaal uitgemolken. Lady M toont ons een hele nieuwe kant van dit meesterwerk. In de eerste scène van het vijfde bedrijf van de originele Macbeth treffen we een hofdame aan. Annemarie de Bruijn laat zien hoe Macbeth zou zijn als we de denkbeeldige camera van de hoofdpersonen afdraaien en richten op deze hofdame – en dat levert een krachtige, hoogst originele voorstelling op vol met zowel tragische als komische scènes door een totale cast van slechts één vrouw.

Vanaf het moment dat de deuren van de zaal open zijn is de voorstelling begonnen. Een vrouw, geheel in het wit gekleed met opgestoken rood haar staat op het toneel, omringd door het minimale decor van een schot, een kist en wat lijkt op het frame van een bed. Vriendelijk groet ze iedereen die gaat zitten en de eerste paar minuten blijft het zaallicht nog aan terwijl de wit geklede vrouw zich voorstelt als een dienstmeisje aan het hof van Macbeth, generaal van Schotland tijdens de oorlog met Noorwegen. Er worden wat teksten uit Macbeth geciteerd en er vind wat minimale publieksinteractie plaats, waardoor het niet duidelijk is wat precies het doel van de voorstelling is en we nog niet echt een rol en verhaal zien. Dit geeft in het begin een beetje een cabaretachtige indruk, wat erg jammer is. Een goede tien minuten later is het boek ‘the complete works of William Shakespeare’, waaruit geciteerd wordt, weggelegd en komt de voorstelling op gang.

De rol die Annemarie de Bruijn speelt is prachtig, we zien de hofdame uit Macbeth, die klaagt dat ze als bijrol wordt afgeschilderd, terwijl ze vanaf het begin van het stuk al ter plaatse is in huize Macbeth. In een monoloog van ongeveer een uur horen en zien we het verhaal van Macbeth door de ogen van de hofdame. We horen hoe de hofdame in het kippenhok was toen Macbeth en zijn beste vriend een confrontatie hadden met drie heksen, hoe ze het bed opmaakte voor de koning en hoe ze onder datzelfde bed lag en vuil werd van druipend bloed toen Macbeth de koning doodde. Gaten in het plot van Shakespeare worden gedicht door de hofdame, die onder andere verklaart dat Lady Macbeth nooit zelfmoord heeft gepleegd, maar geslacht is door de geliefde hofdame. Ook word je in twijfel gebracht over de kwaliteit van Shakespeare’s werk:  Waarom heeft een dronken portier een niets toevoegende monoloog, terwijl de moordenaars die het vuile werk van Macbeth opknappen niet eens een naam krijgen?

Het briljante acteren van Annemarie de Bruijn wordt versterkt door de techniek. Bij een moordscène zien we, perfect getimed met een gil, alle lichten rood worden en bij een gevoelig monoloog moeten we het doen met één enkele spot. Het is niet veel, maar het werkt goed. De muziek en de geluiden versterken het thriller-gevoel, maar ook de schotse omgeving van Macbeth wordt zo nu en dan aangedikt door doedelzakmuziek. Ook zien we meerdere prachtige kostuums, en de momenten waarop omgekleed wordt zijn geenszins vervelend.  Al met al brengt Annemarie de Bruijn een hoogst originele theatervoorstelling met elementen waar meerdere grote gezelschappen een hoop van kunnen leren. De voorstelling komt wat langzaam op gang, maar gelukkig wordt dat later goed gemaakt met veel humor en ontroerende scènes. Verder zit er nog één bijna fataal minpunt in de voorstelling: als je niks weet van Shakespeare’s Macbeth is het waarschijnlijk niet mogelijk om de voorstelling te begrijpen en te waarderen.

Gezien op 23 december in schouwburg het Park, Hoorn.
Annemarie de Bruijn heeft inmiddels haar laatste voorstelling ‘Lady M’ gespeeld. Zie www.hetvijfdebedrijf.nl voor informatie over nieuwe projecten van Annemarie de Bruijn.

Tekst: Ludy Graffelman – Foto’s: Robert van Stuijvenberg

Lees ook:In de huid van prinses Diana
Lees ook:De clichés barsten LOS
Lees ook:NNT zoekt figuranten (m) voor tournee
Lees ook:Jon van Eerd schittert
Lees ook:MacBeth versus meesteroplichter Madoff