Gezien: Een vlakke moord

Het welgestelde echtpaar Julia (Liz Snoijink) en Hugo (Erik Vogel) viert hun 25-jarig huwelijksfeest en lijkt nog net zo verliefd als in het begin. Als de gasten van hun feestelijke lunch eindelijk hun hielen hebben gelicht, wordt het tijd voor een romantisch onderonsje. Dat wordt echter bruut verstoord door de komst van een vreemdeling (Peter Tuinman) met een aktetas. Een aktetas waaruit de meest persoonlijke informatie over de succesvolle zakenman Hugo tevoorschijn komt. De aanwezigheid van deze man heeft iets te maken met het dodelijke ongeluk van zijn zoon, een jaar geleden. Maar wat is de rol van het echtpaar bij dat tragische gebeuren?

Vermoorde Onschuld, van de Engelse toneelschrijver Derek Benfield, ging op 29 november in première in de Leidse Schouwburg. Een kat en muisspel ontvouwt zich, als de relaties tussen Hugo, Julia en de vreemdeling steeds duidelijker worden. De avond begint goed. Er is zeker een mate van chemie tussen de geliefden Liz Snoijink en Erik Vogel. De kijker neemt wat lichamelijke spanning waar bij de laatste, maar dat kan te wijten zijn aan de première-stress. Snoijink is al meteen ontzettend goed op dreef als de aangeschoten vrouw des huizes. Schaamteloos gooit zij haar benen voor haar kerel open en oogst daarmee een golf van gefluister bij het, wat oudere, publiek.

Met slechts drie spelers op het toneel, is het belangrijk dat de niveau’s elkaar niet veel ontlopen. Vanaf het moment dat blijkt dat de vreemdeling en Hugo daadwerkelijk een connectie hebben, beginnen de spelers zich echter afzonderlijk te onderscheiden. Dan blijkt dat de geraffineerde Peter Tuinman het zwaartepunt in de voorstelling is. Liz Snoijink, die de rol tijdelijk waarneemt voor Wil van Kralingen, doet voor hem niet onder, maar haar aandeel in het stuk is veel kleiner. Erik Vogel draagt de tragiek en de uiteindelijke clou, maar het lukte hem niet geheel dat gedoseerd op te bouwen. Dat is ten dele te wijten aan de regie en het script, maar ook zijn eigen ritme en spelkracht laat wat te wensen over. Zijn frustratie bouwt zich steeds verder op, terwijl er ook nog genoeg ruimte is om te switchen tussen wanhoop, woede en verdriet om een verloren geliefde. Die variatie geeft het stuk meer diepgang en de tweestrijd maakt het interessanter voor de kijker.

De regie is op sommige fronten niet consequent. Zo heeft Tuinman in het begin een Hannibal Lecter-achtig trekje, dat hij drie maal voortreffelijk uitspeelt. Dat belooft veel en geeft spanning, maar om onverklaarbare redenen komt zijn ‘slurpje’ niet meer terug. Jammer. Vermoorde Onschuld staat te boek als thriller, maar heeft af en toe een komisch element. Dat versterkt de tragische wendingen en betrekt het publiek bij de bizarre inhoud van het stuk. Daar zijn echter wel wat kansen blijven liggen. Ook het einde is niet geheel bevredigend. Wat ons betreft had de uiteindelijke schuldvraag tussen de echtelieden onuitgesproken mogen blijven. Al met al leverde Vermoorde Onschuld een vermakelijke avond op met veel vaart, maar waar de acteurs hier en daar nog wat in hun personage moeten zakken.

Lees ook:Moord op de rode loper
Lees ook:Erik de Vogel en Liz Snoijnk samen op toneel
Lees ook:Win! Kaarten voor Vermoorde Onschuld – Amsterdam
Lees ook:NT schrapt voorstellingen na val Snoijink
Lees ook:Alize Zandwijk ontvangt vandaag Toneelkijkersprijs

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>