Een bruid in de morgen: meesterlijk

8922_791x545

Een bruid in de morgen is de vierde voorstelling van Maren Bjørseth (30), na haar lovend ontvangen Poppenhuis van Ibsen, waarvoor zij de Its Ton Lutz Award ontving in 2012. Daarna volgde voorstellingen als jonge maker bij Frascati, waaronder het ijzersterke De helling en het  geregisseerde Geloof, Liefde, Hoop. In deze coproductie van de talentontwikkelingstrajecten van Toneelgroep Amsterdam (TA-2) en Frascati Producties, kiest zij opnieuw voor bestaand repertoire van en wel het eerste werk van één van de grootste schrijvers van Nederlandse bodem, Hugo Claus.

Het decor van vaste scenograaf Marjolijn Brouwer ontvouwt zich op ogenschijnlijk simpele wijze en presenteert een carrousel van doeken op een groot licht houten vloer. Dit stralende wit is de eerste hint naar de aanstaande bruiloft tussen zoon Thomas (Alwin Pulinckx) en zijn nicht Hilda (Camilla Siegertsz), die de Vader en Moeder  voor hem gepland hebben. Maar de doeken vertellen meerdere verhalen. Zo ondersteunen zij ook de liefdesrelatie tussen Thomas en zijn zus Andrea (Hélène Devos), die eerst als grote, naakte schimmen achter het doek verschijnen en waar zij zich samen onttrekken aan de echte wereld. In de lege, kale ruimte de ouders: Vader (Fred Goessens) een treurig man, die het niet lukt zijn concerto af te maken en zijn naam waar te maken, Moeder (Marieke Heebink) een getergd vrouw die nooit het leven heeft gekend waar zij zo op gehoopt heeft. Letterlijke leegheid, zo blijkt, aangezien ze door het mislukte talent van de vader alles moesten verkopen.

Kleur

De strakke regie van Bjørseth toont zich meester over het werk van Claus. Heebink beweegt zich met stijf, vastgeroest lichaam over het podium en schittert met heftige zenuwinzinkingen, waarmee zij de Vader langzaam platwalst. Pulinckx maakt zijn Thomas jong en onnozel, terwijl Devos daar als een volwassen, vastberaden maar stomverliefde Andrea omheen cirkelt. In hun spel van aantrekken en afstoten, lijkt het decor een immens hut van lakens, waarin alleen hun eigen regels en wetten lijken te tellen. Het is de komst van nicht Hilda die de ‘lakens bevuilt’, maar de voorstelling echt kleur geeft. Siegertsz zet haar dik aan, met ongemakkelijke poses en een hoog piepstemmetje, zonder dat het schuurt. Zelfs als ze heftig in snikken uitbarst, weet ze op humoristische wijze te overtuigen.

Treffend

Claus geeft in zijn Een bruid in de morgen een beeld van verwrikte familie met onbeduidende gevoelens. Ook in de regie van Bjørseth blijft deze spanning overeind, mooi bijgestaan door de heftige soundscapes van William Bakker. Allen zoeken ze ontsnapping, soms bewust ten koste van elkaar, soms onbewust. Er worden smerige spelletjes gespeeld, maar ook liefde en bevestiging gezocht. Misschien net iets te lang, maar zeker treffend.

Tekst: Tim van der Voort

Foto: Jan Versweyveld

Gezien: Première 5 oktober, Theater Frascati, Amsterdam

 

Kijk hier voor meer informatie en speeldata.

 

Lees ook:Een bruid in de morgen regiedebuut voor Bjørseth bij TA-2
Lees ook:Theater de Engelenbak in handen van Frascati
Lees ook:Onder het Melkwoud de zaal in
Lees ook:Eerste vijf voorstellingen longlist TF 2015 bekend
Lees ook:Aangrijpende Vrijdag nog steeds actueel

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>