Weinig spanning in Terug naar de kust

De debuutroman van Saskia van Noort is door Léon van der Sanden bewerkt voor toneel. Na het succes van De eetclub kon een vervolg niet uitblijven. De voorstelling is een aaneenschakeling van veel korte inkijkjes in een leven. Een soort caleidoscoop van het leven van Maria. Dat levert soms bijzondere effecten op, maar is tegelijkertijd ook verwarrend. De impact van een scène kan daardoor aan je voorbij gaan.

Maria is gevlucht uit Amsterdam en zoekt rust in haar ouderlijk huis dat nu bewoond wordt door haar zus en haar man Martin. Maar de dreigbrieven die Maria na haar abortus ontving, blijven komen. En dan gaat haar huis in Amsterdam in vlammen op. Kan de ex-vriend van Maria zich niet beheersen? Wie is die man op het strand en waar is Martin?

Er is veel te zien op het toneel: links en rechts tientallen schemerlampen. Een hele lange tafel met daarop een poppenhuis. Het huis in Amsterdam. De achterkant van het toneel bestaat uit vier grote projectieschermen waarop de kabbelende zee te zien is. En dan weer een gehaakt gordijntje of de paraplu’s van de begrafenisondernemers maar ook spannende, meer thrillerachtige elementen. Is er nog meer? Ja, een klein kinderwagentje, een oventje, en daar waar de overleden moeder staat, valt  een niet aflatende stroom zand naar beneden. Te veel om op te noemen en te veel om naar te kijken.

De meeste indruk maken de, door zelfmoord overleden, moeder van Maria en haar zus. De zeer bleek geschminkte Wivineke van Groningen speelt deze manische vrouw met verve. Altijd aanwezig. De zussen voelen haar onheilspellende aanwezigheid continue in hun leven. Vooral Maria (Kim Pieters) worstelt met de levensgrote angst om net als haar moeder toch gek te zijn of te worden. Door veel aandacht en tijd te besteden aan dit verleden, krijgt de thriller echter weinig kans zich te ontwikkelen.

De mannen in het stuk komen er bekaaid van af: de drie belangrijkste mannelijke personages zijn wat platte karakters; een ongeïnteresseerde detective, een boze ex-vriend en de vreemde man op het strand. Heeft Vincent Croiset nog de mogelijkheid om te wisselen tussen de boze ex-vriend en de mysterieuze man op het strand. Cas Jansen moet het doen met een ietwat ongeïnteresseerde detective.

Zowel het boek als de verfilming van Terug naar de kust laten je op het puntje van je stoel zitten. De kijker verlangt spanning. In thrillers gebeurt dat vaak door een gezamenlijke zoektocht (van publiek en acteurs) naar de dader zoals Agatha Christies Miss Marples dat meestal doet. In deze toneelbewerking van Terug naar de kust is echter van meet af aan duidelijk wie de kwade genius is. De spanning moet dus ergens anders vandaan komen. En dat lukt niet. De angst van Maria is wel zichtbaar maar stroomt niet de zaal in. Het is niet helemaal duidelijk waar de zere plek ligt, maar hij is er wel.

Er wordt aardig gespeeld, de soms overbodige symboliek is wel te verteren maar het blijft afstandelijk. Ik wil op het puntje van mijn stoel zitten, ik wil schrikken, ik wil meegesleept worden, ik wil kunnen roepen “pas op achter je…!”

Gezien 11 februari 2013, Koninklijke schouwburg, Den Haag

Tekst: Ester van Aalst

Foto: Joris van Bennekom

Lees ook:Spetterend de goot in
Lees ook:Tip: Smoeder gemist?
Lees ook:Ongemakkelijke gesprekken
Lees ook:Ultieme eenzaamheid in ‘Till the fat lady sings’
Lees ook:Susan Visser in Lover of Loser

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>