Sartre zegt sorry!

Een keer per jaar komt de beroemde filosoof Sartre (1905-1980) Laura van Dolron opzoeken om haar om de oren te slaan met grote woorden als vrijheid en verantwoordelijkheid. Dit keer loopt het echter anders. Van Dolron, artist in residence bij het Nationale Toneel, voert de filosoof op die haar het meeste pijn doet. In Sartre zegt sorry laat ze hem zijn excuses aanbieden voor de slechte invloed die hij heeft op onze generatie.

Laura staat te boek als stand-up philosopher, maar deze voorstelling is volgens Martijn Groenendijk beter te omschrijven als feel-good philosophy theater. Ten eerste omdat het stand-up karakter, dat een aantal van haar vorige voorstellingen kenmerkte, hier slechts in zeer beperkte mate naar voren komt. Van Dolron speelt deze voorstelling samen met Steve Aernouts, die de rol van Sartre op zich neemt. Hoewel er weinig echte dialoog is, ontstaat er wel een meer dan reflecterende acceptatie bij de ander, die zich het meest kenmerkend uit in de (weinige) stiltes.

Verder mondt de voorstelling uit in een zeer opwekkend excuus van de filosoof, waarin hij als een ware christus al onze onzekerheid, angst en zelfkritiek op zijn schouders neemt en het publiek achterlaat met een vrijheid om te doen en te zijn. De grote woorden vrijheid en verantwoordelijkheid waarmee hij ‘Laura regelmatig om de oren slaat’ neemt hij zelf ter harte. Tenslotte is het uiteindelijke resultaat een stemming, althans bij ondergetekende, die men blijdschap, welbevinden, tevredenheid of geluk zou kunnen noemen. Het excuus werkt. De voorstelling werkt.

En de voorstelling werkt het best in de rust en de stiltes. De eerste stilte komt nadat Van Dolron Sartre naar het hoofd slingert dat Simone (de Beauvoir) eigenlijk eerder had moeten sterven dan hij, zodat hij de pijn had kunnen voelen. De incassering die Aernouts als Sartre speelt, is fenomenaal. We gaan ogenblikkelijk om hem geven. De tweede stilte komt na een, jammer genoeg, wat voorspelbaar opgezette tirade van Van Dolron en is wat weinig gevuld. Die schoonheidsfout zij haar vergeven als zij, op de achtergrond, tijdens het daadwerkelijke excuus van Sartre, een moment van blijdschap laat zien, dat bij haar meestal ver te zoeken is. Het excuus van Sartre begint prachtig, met mooi omschreven, kleine, herkenbare gevoelens en gedachten waarvan hij de schuld op zich neemt. Je raakt hem even kwijt als het over grote dingen gaat, maar de afsluiting is weer formidabel.

Je wordt blij van Sarte zegt sorry. Niet omdat Laura van Dolron weer ‘doet waar ze goed in is’ en niet omdat ze een generatiegenoot is en daarom met herkenbare onderwerpen jongleert, maar omdat ze het publiek een kijkje geeft in een ander en in zichzelf en ze ons wijst op de mooie dingen die daar zijn. En omdat ze zelf ook even blij was.

Meer informatie: www.nationaletoneel.nl

Tekst: Martijn Groenendijk

Lees ook:De logische stap voor Laura van Dolron
Lees ook:Must see: de luis in de pels
Lees ook:Ariane Schluter in liefdevolle voorstelling
Lees ook:De stemwijzer van Van Dolron
Lees ook:De zaal wacht met ademhalen

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>