Flauwe Verre Vrienden

Wat een feestelijke première van de voorstelling Verre Vrienden moest worden, werd een verdrietige avond. Evert de Jager, zakelijk leider van het Nationaal Toneel, overleed die avond in het buitenland en de voorstelling werd geannuleerd. Op 16 oktober nam het Nationaal Toneel revange en ging Verre Vrienden, het regiedebuut van casting director Job Gosschalk, opnieuw in première.

Verre Vrienden is een oorspronkelijk Engels stuk, dat door Kim van Kooten werd vertaald. Een vriendengroep komt bij elkaar om, de lang vergeten, Boudewijn bij te staan in het verlies van zijn vrouw. Niemand is echter echt goed bevriend met deze vreemde vogel en het is dan ook een grote opoffering om bij de georganiseerde high tea aanwezig te zijn. Terwijl zijn vrienden op hem wachten, weet niemand zich een houding te geven en al snel beginnen ze een voor een te klagen over hun eigen levens. In een prachtig decor, vol kopjes en schoteltjes, ontbreekt het de bezitters van de geënsceneerde huiskamer aan niets. Maar dan komen allerlei beschuldigingen, verwijten en problemen aan het licht. Als Boudewijn arriveert en zich voordoet alsof hij zelf eigenlijk wel volstrekt gelukkig is, zijn de poppen aan het dansen.

Het spel in Verre Vrienden was niet slecht. Zeker de rol van Evelien, gespeeld door Anniek Pheifer, werd ijzersterk ingevuld. Toch heb je als kijker al snel het gevoel dat je naar een flauwe clichématige voorstelling aan het kijken bent. Het verhaal van de ongelukkige rijke mensen, die zich uit verveling op het werk, de seksuele lusten of koopgekte storten, is toch wel aardig uitgemolken. Daarin is Verre Vrienden op geen enkel vlak vernieuwend. De dialogen zijn slepend en voorspelbaar en ook het plot bevatte geen spannende wendingen. Het enige personage dat eventueel interessant kan zijn, is Boudewijn, gespeeld door Marcel Hensema. Maar de parodie op de ‘geitenwollen-sokken-in-sandalen’ zwakt zijn rol danig af. In plaats van de oprechte moraalridder, die Boudewijn had kunnen zijn, wordt hij neergezet als een vervelende betweter, die iedereen op de speelvloer en ook meerdere mensen in de zaal mateloos irriteert.

Met de keuze om dit stuk op een conventionele manier neer te zetten is in principe niets mis, maar het mist durf. Binnen de lijntjes kleuren wordt pas interessant als het vlekkeloos en kleurrijk word gedaan. Verre Vrienden wordt wel vlekkeloos gespeeld, maar mist helaas de kleur. Een melige bui is aan te raden, anders valt zelfs de charme van de flauwe humor weg.

Tekst: Laura van de Merwe

Lees ook:Job Gosschalk debuteert als toneelregisseur
Lees ook:Ariane Schluter krijgt Theo Mann-Bouwmeesterring
Lees ook:Assen Blues: raak, maar niet uitdagend
Lees ook:Directeur Nationaal Toneel overleden
Lees ook:Romance Peter Lusse en Kiki Classen

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>