De enige lijn is geen lijn

Een stuk over vorm, met vorm en zonder vorm. Toneelgroep Oostpool maakte een voorstelling naar aanleiding van het werk en gedachtegoed van de Poolse schrijver Witold Gombrowicz, waarin vijf mensen op zoek gaan naar hoe het zou zijn zonder opgelegde patronen. Martijn Groenendijk ging in De Brakke Grond naar Kszalt kijken.
Het is als je erover nadenkt een beetje krom: naar een theater gaan, op een tribune zitten en naar acteurs kijken die geen opgelegde patronen willen. De hele setting is immers al een opgelegd patroon. Op theaterfestival Oerol, waar deze voorstelling voor gemaakt is, zal dat anders geweest zijn, maar hier voelt het toch een beetje ‘gemaakt’. Ksztalt komt over als een mengelmoes van stijlen en vormen. Er wordt gebruikt gemaakt van live muziek, van poppenspel, van interactie met het publiek, van geschreven tekst. Soms heel groot spel, soms heel klein. Ook in de kostumering en de rekwisieten is geen lijn te ontdekken – behalve dan dat er totaal geen lijn in zit – en dit alles maakt het geheel zowel rommelig als verbazingwekkend.

De spelers (Lard Adrian, Ali Ben Horsting, Maria Kraakman, Stefan Rokebrand en Erik Whien) zetten met elkaar een voorstelling neer waarin vaak zeer aansprekend gespeeld wordt, maar er zijn ook momenten dat ik zo mijn interesse verlies, dat ik in het publiek een oud schoolgenootje ontdek. Toch verlaat ik geamuseerd en geïntrigeerd de zaal. Dat komt door het gedachtegoed van de genoemde Gombrowicz. Het blijkt dat aan zijn geest een aantal zeer aansprekende denkbeelden en absurditeiten zijn ontsproten – of ze aansprekend zijn is natuurlijk zeer persoonlijk – en ik dank Oostpool dan ook voor de kennismaking het zijn werk.

Toeschouwers die de voorstellingen van Oostpool vorig jaar hebben bezocht zullen verrast zijn door het verschil tussen dit stuk en die van het afgelopen jaar. Misschien überhaupt een welkome afwisseling; maar het is hoe dan ook leuk om Stefan Rokebrand eens als een koningin te zien, Ali Ben Horsting in een knalblauwe legging en Maria Kraakman met een gigantische ijsberenkop. Het absurde van Gombrowicz zit diep in de voorstelling en dat maakt het wel zo geloofwaardig. Of juist niet…

Lees ook:BAS is om op te vreten
Lees ook:Schoonheid, seksualiteit en kwetsbaarheid
Lees ook:En de genomineerden zijn…
Lees ook:Zonder gevaar geen verleiding
Lees ook:Leer recensies schrijven in de Stadsschouwburg Amsterdam

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>