Een dansje met de vuilsniszak

Een vrouw wacht op een telefoontje: een man die ze een jaar geleden heeft ontmoet. Hij kreeg een jaar te tijd om voor haar te kiezen. Wachtend op dat belangrijke telefoontje belt de vrouw zelf en wordt ze gebeld. Verschillende zusjes, de kapper, een verkeerd verbonden. Met iedereen wordt gepraat, zelfs de verkeerd verbonden beller. Olga Zuiderhoek straalt in haar eentje in De Caracal.

Maar wat is nu die Caracal? Onder het publiek is dat toch een intrigerende vraag. “Ik dacht dat jij dat wel wist.” Waarschijnlijk hebben zij allen thuis hetzelfde gedaan: het antwoord zoeken op internet. Het is in ieder geval een katachtige. De betekenis wordt hier niet verklapt, maar het is wel een verrassing. En het lost de eigenlijke vraag helemaal niet op.

De helft van het verhaal. De voorstelling is de helft van een verhaal. Je hoort ze in de trein: halve verhalen. Het telefoontje naar huis, naar werk of gewoon even afspreken hoe laat je er zal zijn. In De Caracal ook slechts een helft van het verhaal. Mis je nu ook de helft van het verhaal? Nee, waarschijnlijk is het zelfs wel mooier zonder die informatie. Daar mag je je eigen versie van maken.

Op het toneel staat alleen een enorme bank, met daarachter een enorm filmscherm met uitzicht uit een flatje, twee hoog. De vuilniszakken staan buiten. Op het toneel worstelt Olga om een vuilniszak uit de emmer te krijgen. Vrijwel exact dezelfde worstelwedstrijd die uw redacteur zelf eerder op de avond had. Precies hetzelfde dansje. Dan loopt ze weg en zie je haar beneden op het filmdoek de vuilniszak buiten zetten en een sigaretje roken. Maar wel met die o zo belangrijke telefoon in haar jaszak. Het heeft bijna iets van gluren bij de buren. Dat wordt ook in de hand gewerkt door de filmbeelden die af en toe vertoond worden: inkijkjes bij de buren. Je kijkt door de ramen en ziet een klein stukje van het leven dat daar afspeelt. Eigenlijk precies hetzelfde als deze voorstelling: je ziet maar een stukje.

Olga Zuiderhoek zet een ontroerende vrouw neer. Judith Herzberg heeft een ontroerende vrouw beschreven. Samen maakt dat een mooie voorstelling. Ingetogen gespeeld en juist als de emoties groot zijn is de ingetogenheid nog groter. Over alleen-zijn, een arm om je heen willen, over familie en over vergeten echt voor jezelf te zorgen. Al pratend met haar zus, komt ook het thuis-accent boven. Zodra de emoties hoog oplopen verval je in je moerstaal of moersdialect. Bijna onopgemerkt gebeurt dat en oogst herkenning.

In 2003 speelde Olga Zuiderhoeks De Caracal al in het theater Bellevue gespeeld. Nu is de voorstelling is volledig herzien en uitgebreid voor de grote zaal. Regisseur Michiel van Erp heeft ook de filmbeelden verzorgt. Een absoluut geslaagde combinatie.

Tekst: Ester van Aalst

Lees ook:Virginia Woolf langer in Delamar te zien
Lees ook:Motregenvariaties komende dagen afgelast
Lees ook:Johan Simons regisseert voor Bellevue
Lees ook:Een middag in Theater Bellevue: Motregenvariaties
Lees ook:Pierre Bokma en Tjitske Reidinga in hoorspel

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>