Zonnige Tirza vindt pas laat de duistere Grunberg

Jörgen Hofmeester. Vader van zijn zonnegodin Tirza. Ontstaan uit het brein van Arnon Grunberg, beklimt hij nu eindelijk het toneel. Regisseur Johan Doesburg begeleidt hem hierbij. ‘Het lukt jou helemaal niet, het leven’ zegt zijn vrouw tegen hem. Ze heeft gelijk, want Hofmeester houdt van zijn dochter. Zielsveel. Te veel. 

‘Tirza’ van het Nationale Toneel is het toneelstuk waar Nederland sinds de komst van het boek op wachtte. De bestseller van Grunberg vertelt het verhaal van controlefreak Jörgen Hofmeester. Vader van twee dochters, Ibi en Tirza. Ex-man van een vrouw die nooit iets voor hem voelde en bij vele anderen aan haar trekken kwam. Jörgens bestaan is leeg en vol leugens. Hij leeft voor Tirza. Zijn zonnegodin, die hij ook kwijtraakt.

Op het toneel een tafeltje met een stoel in een open kooi midden van het podium. Daar omheen allemaal zand. Ook een luxe Smeg koelkast, met daarin sushi, mag niet ontbreken. Het is namelijk feest. Het examenfeest van Tirza. Kees Hulst speelt Jörgen Hofmeester, die de beste vader speelt die je je kunt wensen. Vooral in het begin acteert Hulst open. Er wordt veel gelachen om zijn hoogmoedige praatjes, terwijl de dubbele laag van de schrijnende teksten meer aanwezig mag zijn. Later wordt zijn spel indringender.

Sophie van Winden is Tirza. Zij is het meisje in het hoofd van Grunbergs lezer. Tirza straalt, ze is verliefd en ze is op weg naar onafhankelijkheid. Van Winden zet alles helder neer. Je ziet haar personage groeien in de voorstelling. Sterk is de dubbelrol van Ibi, die vooral fysiek door Van Winden wordt neergezet.

Ook Ariane Schluter zet met een zwoele stem, een heerlijk ordinaire moeder neer. Zij heeft de dubbelheid van Grunberg begrepen. Weg van Tirza is ze niet: ‘ze heeft zich ontpopt als een heks’. Daarom extra mooi om angst in haar ogen te bespeuren, als dochterlief zoek is.

De scènes zijn vaak intiem, ondanks dat er tussendoor tegen het publiek wordt gepraat. De sympathie voor Hofmeester wordt steeds minder. Hopeloos vertelt hij hoe hij als werkloze zijn dagen op Schiphol doorbrengt, zwaaiend naar onbekende mensen en schuilend voor de buitenwereld. Je wilt hem niet meer troosten. Er ontstaat afkeer voor hem. ‘Ben ik ziek? Ben ik gewoon?’ vraagt hij zichzelf af. Als publiek weet je het antwoord.

Tirza blijft boeien. Dit komt onder andere door de vertellende teksten, die op het publiek gericht zijn. Vrij korte scènes worden afgewisseld met enkele muzikale intermezzo’s. Dit is inclusief een kettingzaag die zijn eigen monoloog heeft.  Videobeelden worden live opgenomen en afgespeeld. Iets dat niet altijd nodig is.

Er kan opvallend veel gelachen worden tijdens deze bewerking. Opvallend, want het verhaal is triest en soms zelf luguber. Tirza is tragisch en gaat over het kwijtraken van geluk. Pas in de slotmonoloog is er ruimte voor deze pijn. ‘Geluk is een pose, een mythe, een vorm van beleefdheid’, aldus Hofmeester die alles kwijtraakt en niets anders meer kan dan zelf verdwijnen.

Tekst: Inge Schouten

Lees ook:Tirza op Twitter
Lees ook:Grunbergs Tirza op toneel
Lees ook:Hoeks en Hulst samen in Dracula-voorstelling
Lees ook:De mist rond Ko van Dijk
Lees ook:Ver-van-mijn-bed-nieuwsberichten komen tot leven

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>