Een intense schets van de realiteit

Conceptueel gezien een heel mooi idee: door slachtoffer en beul naast elkaar te zetten, wordt een  besef  verkregen van hoe bizar oorlogvoering eigenlijk wel niet is. Door dan ook nog eens teksten te gebruiken die geschreven zijn door een primaire bron, krijg je een intense schets van de realiteit. In de voorstelling Anne en Goebbels: een confrontatie, wordt met de dagboeken van Anne Frank en Joseph Goebbels een voorstelling gemaakt waarin de werken, die de twee zelf hebben geschreven, letterlijk worden gebruikt als dramatische tekst.

Merel Polat, in de rol van Anne Frank: ‘Onderduiken, onderduiken, onderduiken, is een heel gewoon woord geworden.’ Deze zin snijdt door de lucht. Het publiek voelt zich opgesloten in het achterhuis, men voelt de angst, en men realiseert zich, hoe bizar het eigenlijk is, dat er een woord als ‘onderduiken’ bestaat. Regiseur Eddy Habbema is er goed in geslaagd aan te kaarten wat hij graag wil: een inzicht in en besef van het verleden. De manier waarop hij dat doet, kan alleen worden overtroffen door de ware belevenis.

Ook de vormgeving is vindingrijk. Op de achterwand wordt een raam geprojecteerd, met daarop afwisselende, originele beelden van het uitzicht vanuit het achterhuis en de gebeurtenissen die destijds gaande waren. Dit versterkt het contrast tussen Anne en Goebbels: Goebbels zag wat er in de wereld gebeurde, maar sloot zijn ogen ervoor. Anne zag niet wat er in de wereld gebeurde, maar doordat ze haar ogen en geest geopend hield, realiseerde ze zich, meer dan Goebbels, wat er eigenlijk aan de hand was.

Er is helaas ook een minder positieve kant aan dit verhaal. Niet de hele voorstelling is even sterk. Het spel was slechts in vlagen pakkend. Zeker de eerste tien minuten lijkt het of de spelers voordragen uit andermans werk, in plaats van zelf de woorden te bespelen en de belichaming te zijn van de tekst.  Löw valt in herhaling qua spelkeuze. Steeds is hij de Goebbels die te gespannen is om goed uit zijn woorden te komen. Hierdoor komt de scherpte van die woorden nauwelijks over. Polat doet dat anders. Haar woorden raakten. Naar mate de voorstelling vordert wordt het samenspel ook beter.

Het idee om steeds afwisselend te spreken over het persoonlijk verhaal en de oorlog door de ogen van de hoofdpersonen, sleept op sommige momenten. Hier mist het beeldende dat ontstaat bij het spel met meerdere personen. Als Anne over de weemoed in het achterhuis spreekt, wil je graag die weemoed zien en niet alleen horen in haar verhaal.

De essentie van de voorstelling is goed. Het publiek realiseert zich wat er is gebeurd en die educatieve functie is natuurlijk voornamelijk de reden dat de voorstelling gemaakt is.  Maar qua uitwerking staat Anne en Goebbels nog in de kinderschoenen.

Tekst: Laura van de Merwe

Lees ook:Anne en Goebbels, een confrontatie
Lees ook:Toneelgroep Amsterdam workshop in Anne Frank Huis
Lees ook:Victor Löw in nieuw toneelstuk over Anne Frank
Lees ook:Anne: Gevangen tussen nachtmerrie van oorlog en eeuwige droom van vrede
Lees ook:De twee zijden van een drenkeldode

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>