Prachtige strijd tegen geweld en tranen

Het hele toneel is bezaaid met zwart zand. Daarop een gekleurd dekentje. Daarachter een grote wit laken. De notaris (Goele Derick) wacht. Je houdt je adem in en wacht mee. Jeanne en haar broer Simon (Esther Scheldwacht en Nasrdin Dchar) komen op om het testament van hun overleden moeder, Nawal Marwan, te zien. Ze laat haar kinderen een heftige opdracht na. Het Ro Theater speelt met Branden een duistere oorlogslegende.

Vanaf het eerste moment ben je geraakt. In de regie van Alize Zandwijk volg je de jonge Nawal, prachtig gespeeld door Fania Sorel. “Er zit leven in mijn buik. Het is vol van jou” vertelt ze haar geliefde. Haar kindje wordt afgenomen en zelf wordt ze verbannen. “Verlaat me naakt,” gebied haar moeder. Hiermee wordt het publiek direct warm gemaakt voor nog vele (daaropvolgende) heftige gebeurtenissen. Iets dat je verwacht, wordt vooral niet gedaan: jammerklachten. Sorel laat haar tranen niet de baas zijn en speelt hierdoor krachtig en toch intiem. De afstand van de verhalende teksten houdt ze dichtbij. De teksten van Wajdi Mouawad zijn een prachtige combinatie van twijfel en moed. 

Naast het verhaal van de opgroeiende Nawal volgen we het verhaal van haar kinderen. Zij zijn op zoek naar de geschiedenis van hun moeder. Tijden lopen soepel langs elkaar heen. Alles blijft gedurende 2.5 uur helder door tekst en beeld. Grote hangende lakens creëren meerdere podia op één toneel. Ook worden ze gebruikt om verhalende schaduwen mee te maken. Iets dat soms komisch werkt. Zo maakt het publiek live de bevalling van Nawal mee. Achter de lakens dan. 

Beide verhaallijnen worden heftiger. Personages worden geconfronteerd met oorlog en geweld. Is vergelding en wraak een goede oplossing? Als publiek kom je voor dezelfde dilemma’s te staan. Je speelt mee. Dit is vooral zichtbaar als het uit het publiek enkele angstkreten komen nadat een militair onverwacht alle personages neerknalt. Niets wordt aan de verbeelding overgelaten. Het geweer, de knal. Alles lijkt angstaanjagend echt. 

Bright Omansa Richards speelt militair. Zelf ontvluchtte hij de kindsoldaten in zijn geboorteland Liberia. Nu zijn zij bang voor hem. Vol walging leer je hem kennen. Met een fototoestel aan zijn geweer gemonteerd, vertelt hij hunkerend over zijn liefde voor stervende mensen. Mooi om te zien is dat hij na zijn ontmoeting met Jeanne en Simon hij onbeweeglijk alleen nog maar kan huilen. Goele Derick zorgt vooral met haar rol als notaris voor sublieme hilariteit. Ook Yahya Gaier is heerlijk om naar te kijken. Verschillende rollen weet hij uitstekend in zijn lichaam te zetten.

Universele thema’s zijn op spectaculaire wijze neergezet. Er is een juiste balans tussen spel en beeld, tussen verschrikking en geluk. “Niemand houdt van ongeluk, maar we zitten er middenin,” merkt Nawal op. De tranen in de ogen van het publiek zeggen genoeg.

Tekst: Inge Schouten

Lees ook:Branden voor de allerlaatste keer terug in Rotterdam
Lees ook:Mijn moeder Medea is tenslotte mijn moeder…
Lees ook:Madame Rosa: ontroerend mooi
Lees ook:De bittere tranen van Petra Kant
Lees ook:Onvoorwaardelijke Liefde; Onvoorwaardelijke Haat

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>