Spetterend de goot in

Je zult maar jong zijn. En een ongeïnteresseerde vader en een jankerd van een moeder hebben. Voeg daarbij wat foute vrienden en het kan niet anders dan mis gaan. Asche is een stikgoei jong. Stiekem verliefd op Sonja, maar die doet het met Bodo. En Bodo? Da’s een heel ander verhaal. Bodo is het prototype foute vriend. Het soort vriend waar je eigenlijk verre van moet blijven. Net als Kalle. De meeloper. Maar Asche kent zijn maten al jaren en glijdt, in de slipstream van Bodo’s slechte plannen, zomaar ineens de goot in. Want alles gaat mis, wat eigenlijk zo goed bedoeld was.

Het Belgische gezelschap Laika maakt voorstellingen voor kinderen, jongeren en ouderen. Voor iedereen dus. En ondanks dat er duidelijk een jonge doelgroep wordt aangesproken met In de woestijn zit Theater Frascati vol volwassenen.  In de woestijn begon als een Franse productie en oogstte successen in Calais. Daarna was hij te zien in een donkere, verlaten parkeergarage in Antwerpen. Nu vertaalt Laika deze sympathieke voorstelling naar het theater. En met succes.

De jonge cast spettert van het podium. Ze kampen met wat technische problemen, maar dat horen we pas achteraf. Niets van gemerkt tijdens de anderhalf uur durende rit. We volgen Asche, een glansrol voor Jeroen Vander Ven, die het ene moment vertelt wat er in zijn leven voorviel en het volgende moment de hoofdrol in zijn eigen nachtmerrie speelt. Vander Ven blijft, ondanks zijn daden, continu sympathiek. Zijn knullige onzekerheid, bravoure en de angst om uitgestoten te worden door zijn vrienden is voelbaar, zonder zwaar te worden. Over knulligheid gesproken. Zijn maat Kalle (Bart Hollanders) is werkelijk de zieligheid zelve. Niet in de laatste plaats door zijn afgrijselijke outfit, die bij iedere beweging die Kalle maakt voor gelach zorgt.

Met bijzonder eenvoudige middelen toveren de spelers het kleine speelvlak razendsnel om in een huiskamer van een ’gezellig’ gezin, een zwembad, de gevangenis, de televisiekamer van Bodo en ga maar door. Verandering van decor? Nee hoor. Niet nodig. Kleine aanpassingen zijn het. Een krukje extra. Een handdoek op de grond. Twee handen die elkaar niet kunnen raken, omdat er gevangenisglas tussen zit. De verbeelding van het publiek wordt op inventieve wijze aangesproken. In de woestijn kenmerkt zich door razendsnelle teksten en wendingen en vooral veel puberale onhandigheid. Jammer dat het publiek die leeftijd reeds was ontstegen, de reacties van échte pubers zijn bij deze voorstelling waarschijnlijk niet van de lucht.

Kristine van Pellicom exceleert in de driedubbelrol als moeder, minares en rechter. Haar snelle schakelingen zijn een genot om te zien en haar versie van ‘de rechter’ zorgt voor een schaterlach. Ook Freek den Hartogh, de enige Hollander in de groep, is in zijn element. De aalgladde Bodo met zijn foute ideeën manipuleert Asche zo subtiel, dat die voor zijn eigen ondergang zorgt. Daar heeft hij Bodo niet voor nodig. Maar het tij keert.

Tot in de woestijn  is een heerlijke voorstelling. Jong (14+) en oud komen aan hun trekken en zeker als je houdt van snel, spetterend en overrompelend theater, ben je bij Laika aan het goede adres. Tot in de woestijn gaat komend jaar op tournee langs de Nederlandse theaters.

Tekst: Suzan Vermeulen

Lees ook:Onward: niet ruig, wel spectaculair
Lees ook:Nieuw gezelschap in Rotterdam
Lees ook:De Theatercompagnie verliest strijd
Lees ook:Rechter vernietigt subsidiestop Theatercompagnie
Lees ook:Parade: Joep Onderdelinden gaat met de billen bloot

1 Reacties // Reageer

One thought on “Spetterend de goot in

  1. Marjolein

    Ik vond het een enorm goede (en leuke) voorstelling!

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>