Ongemakkelijke gesprekken

Een bemiddelde weduwe nodigt haar volwassen kinderen uit voor een weekend in een Zwitsers chalet. Na een leven als ‘vrouw van’ en het verlies van haar echtgenoot gooit ze kordaat het roer om. Keesen en Co bijt zich vast in het werk van Rob de Graaf, dat een vervolg is op Vrede. De Graaf won eerder de Prosceniumprijs en Taalunie Toneelschrijfprijs 2007.

Op de witte vloer is een ouderwetse Zwitserse ansichtkaart geprojecteerd. Daarbij klinkt een vrolijk bergmuziekje. Een interieur met net iets te weinig karakter en dus een vakantiehuisje, waar een nette dame en een ietwat jongere slonzig geklede man zich bevinden.  Zij loopt zenuwachtig heen en weer, trekt aan haar kleding en geeft haar vriend –als een moeder- de laatste instructies voor als straks haar kinderen komen. Het ligt er duimendik bovenop: dit moet een gezellig paasweekend worden. Het ligt er evenzo duimendik bovenop dat dit nooit een gezellig weekend gaat worden.

Moeder is een rijke, naïeve vrouw die een hobby zoekt. En die heeft ze gevonden in haar jonge vriend met zijn te dure dromen. Haar dochter is een danseres die dit vak uitoefent met het vertrouwen dat haar moeder altijd wel voor de boterham zorgt. Het gezonde verstand is de nette zoon die in een dronken, slapenloze bui alles vertelt wat er mis is in de familie. Dat is misschien wel het grote minpunt van deze voorstelling: alles wordt uitgelegd. Dat het geld van vader op niet zo’n schone manier verdiend is. Dat moeder zich door hem in de luren liet leggen. Dat de conflicten in de familie altijd over geld gaan.

De sterke kant van Interest zit niet in het grote verhaal. Wel in de conversaties. In de ongemakkelijke gesprekken die geen ruzies willen worden. Beschaafdheid alom.  Jammer is dat de ongemakkelijkheid tot het podium beperkt blijft. Als kijker blijf je toeschouwer, blijf je op veilige afstand. Iedereen is stereotiep en zo worden de karakters ook gespeeld. Prachtig stereotiep, dat wel. Voor haar kinderen arriveren, voedt de moeder haar vriend op. “Je moet aardig voor ze zijn. Je moet… je moet en je mag niet, want het zijn wel mijn kinderen. Ik heb ze vrij opgevoed. Ik sta voor, achter en naast ze.” Je ziet de verdrukking waarin deze vrije opvoeding is uitgevoerd. En dus heeft dochterlief zich gestort op een kunstenaarsbestaan waarin de kosten van het dagelijks leven maar “een last” zijn, die moeten anderen maar ophoesten. 

De opluchting van de moeder aan het aan van de voorstelling raakt eindelijk. “Ik heb het gevoel alsof ik eindelijk uitgeademd heb…” Zo begrijpelijk, want moeder moet zorgen dat het allemaal goed gaat, dat iedereen gelukkig is: dochter, vriendin van dochter, zoon en vriend en dat liefst allemaal tegelijkertijd. Dan vergeet je inderdaad adem te halen.
Interest is een vrolijke voorstelling maar het scherpe randje ontbreekt en dat is jammer.

Tekst: Ester van Aalst

Lees ook:Tip: Smoeder gemist?
Lees ook:Extreme Oresteia mist persoonlijkheid
Lees ook:Bedrog op Net 5
Lees ook:Kinderworkshop bij O.T.’s TUIN
Lees ook:Weinig spanning in Terug naar de kust

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>