De twee zijden van een drenkeldode

Ibsens Kleine Eyolf (1894) vertelt het verhaal van het echtpaar Rita en Alfred Allmer en hun gehandicapte zoontje Eyolf. Rita raakt geobsedeerd door het idee dat haar zoontje de liefde tussen haar en haar man belemmert en wenste hem, diep in haar hart, dood. Maar zoals dat hoort in grimmige sprookjes, komt haar wens daadwerkelijk uit. Gelokt door de geheimzinnige Rattenvrouw valt Eyolf in de fjord en verdrinkt. Esther van Aalst bezocht Drenkeldode, gebaseerd op Kleine Eyolf, van het Onafhankelijk Toneel, in regie van Mirjam Koen.  

“Ik wou dat…” en dan slikt Rita haar woorden in. Toch weet je wat niet uitgesproken werd. Haar ingeslikte woorden worden waar: haar kleine zoon Eyolf verdrinkt. Een Drenkeldode is een anonieme drenkeling die vanuit zee aan land spoelden en in vroeger tijden in de duinen werd begraven. Het gelijknamige toneelstuk gaat over verwarrende verlangens, ambities, verwachtingen en dromen die, door noodlottig ongeval, ineens in een nachtmerrie veranderen.

Hoe geef je als ouders je leven vorm na het overlijden van je zoon? Drenkeldode heeft twee kanten: modern en ouderwets. Dat ouderwetse uit zich in het taalgebruik, waarbij gebruik is gemaakt van een Nederlandse vertaling van Kleine Eyolf uit 1905. De spelers en het publiek hebben moeite met deze woorden. Het lijkt alsof je niet dichtbij kan komen. Het verhaal blijft een verhaal en neemt je niet mee.

De scenes worden gelardeerd met ongemakkelijk dansen van de spelers. Dansen? Bewegingen. Ook hier geen aantrekkende kracht, maar weer verwijdering van wat er op het toneel gebeurt. Gelukkig is er ook de moderne kant. Videocamera’s, flatscreens en impertinente vragen van de Rattenvrouw (Beppie Melissen). De ongemakkelijke woorden verdwijnen aan deze kant van het toneel. De Rattenvrouw geniet van het ongemak van de ander. De waarheden die elk personage hoog houdt, worden met een lach of rake vragen aan het wankelen gebracht. Melissen straalt en geeft gestalte aan het meest intrigerende en spannende personage. Ze daagt uit en haar ogen schitteren: ‘Denk na!’ De andere spelers worden door de lastige taal tegengehouden, maar Rita (Romana Vrede) laat de mannen op de eerste rijen ongemakkelijk wegkijken, als zij op strooptocht naar een willige man is. Prachtig dierlijke en krachtige bewegingen. Daar past de beweging in het stuk en zorgt het voor een verdieping. Op andere momenten zijn de dansende bewegingen ongemakkelijk. Hoewel de dans aan het slot ook werkt. Rattenvrouw: “Wat ben je aan het doen?” Alfred: “Dansen?”

Tekst: Ester van Aalst

Lees ook:De vrouw in Arjan Ederveen
Lees ook:Kraaijkamp en Purcell aan elkaar gewaagd
Lees ook:Eerste toneelrol voor Celine Purcell
Lees ook:Bejaardenliefde en Amor
Lees ook:een mieterig sprookje met oogschaduw en gekleurd licht

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>