Kraaijkamp en Purcell aan elkaar gewaagd

Boeken. Veel boeken. In torenhoge kasten. Het klassiek Engelse kantoor van Frank, professor literatuur is het decor van de voorstelling Geknipt om te leren. Het stuk is een vertaling van het ook verfilmde Educating Rita. Een benauwend gevoel treft de kijker als hij beseft dat decorwisselingen niet gaan komen. Wat hij dan nog niet weet, is dat hoofdrolspelers Céline Purcell en Johnny Kraaijkamp jr. dit ongemakkelijke gevoel razendsnel wegspelen. Zij hebben genoeg aan elkaar.

Frank en Rita, gespeeld door Kraaijkamp en Purcell, zijn twee uitersten. Frank kan moeilijk genieten van het leven. Hij woont in een doorzonwoning met zijn vrouw, die hij waarschijnlijk te lang kent, en zijn carrière als schrijver is er nooit van de grond gekomen. Rita daarentegen is alles behalve opgebrand. Ze leidt een leven met veel bier drinken, genieten van haar vriendje en het knippen van haren. Deze kapster wil echter meer: namelijk haar nooit afgeronde examen literatuur alsnog halen. Het enige probleem hierbij is dat zij Louis ‘Couperius’ ‘volkomen kut’ vindt en werkelijk geen verstand heeft van het vak. De persoon die haar moet helpen is Frank.

Britse schrijver Willy Russell heeft in zijn verhaal veel woorden gebruikt. Een avondvullende  dialoog. Met een razendsnel tempo vliegen de acteurs door het stuk. Slecht één pauze in de gehele voorstelling. Toch is alles goed te volgen door de techniek van beide spelers. Zelfs zonder microfoon is ieder woord tot aan de achterste rij verstaanbaar. De energie blijft constant hoog. Toch zou een adempauze, zowel voor acteur als publiek, geen overbodige luxe zijn. Door het noge tempo krijgt het verhaal weinig kans om de diepte in gaan. Confrontaties worden niet aangegaan, als er eindelijk over moeilijke onderwerpen wordt gepraat. Veel wordt weggelachen, soms door het publiek, soms door de personages. De gevoelens die er zijn, worden uitgesproken. Hierdoor is enige verbeelding van de kijker niet eens nodig. Toch laat het verlangen om student te worden, de ogen van Purcell stralen. De klokt tikt verder en zo ontwikkelingen de personages zich.

Vanaf het begin al perfect op elkaar ingespeeld, maar na de pauze is er ruimte voor gevoel. De verhouding leraar-leerling begint te verdwijnen en Frank en Rita gaan werkelijk om elkaar geven. Ze nemen elkaar mee naar de schouwburg, nodigen elkaar uit voor een etentje en vertellen over hun liefdesproblemen thuis. Inmiddels ontwikkelt Rita zich tot beschaafde en intelligente vrouw. Toch behoudt Céline Purcell de jeugdigde luchtigheid. Frank staat echter stil en dreigt de afgrond in te vallen. Hoe meer Rita groeit, hoe meer hij verstart. Daar is het dan, waar de kijker eigenlijk te lang op heeft moeten wachten: emotie, medeleven, pijn. De komedie wordt mooi rond uitgespeeld. De enige twee acteurs op het podium zijn aan elkaar gewaagd. De regie leent zich moeilijk voor de diepgang, maar meer voor een gezellig avond waar iedere minuut gelachen wordt.

Tekst: Inge Schouten

Lees ook:Kraaijkamp en Purcell leren van elkaar houden
Lees ook:Eerste toneelrol voor Celine Purcell
Lees ook:De twee zijden van een drenkeldode
Lees ook:Topcast kan Bedscènes niet redden
Lees ook:Flauwe Verre Vrienden

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>