Must see: de luis in de pels

Stand-up philosopher Laura van Dolron is in september de artist in residence van Het Nationale Toneel. Voor dit gezelschap maakt zij een nieuwe solovoorstelling Iemand moet het doen, maar als warming-up speelt zij eerst haar voorgaande successen Welk stuk?  en My name is Rachel Corrie. Toneel.blog verslaat al Laura’s voorstellingen bij het Nationale Toneel en trapt af met Welk Stuk?  

In Welk stuk? deelt Van Dolron elke avond het podium met een ander. Een iemand die niet weet in welk stuk hij of zij staat. In een wervelende dialoog, die eigenlijk een monoloog is, probeert Laura van Dolron haar onwetende tegenspeler zo waarachtig mogelijk te laten zijn. Tijdens deze ‘warming-up’ is dat elke avond een andere acteur van het Nationale Toneel, te beginnen met Xander van Vledder. 

Het concept van de voorstelling houdt in dat Van Dolron vooraf niet weet wie haar tegenspeler is. Hij staat achter een gordijn als de voorstelling begint. Zij begint in rap tempo vragen te stellen, om daarna zonder enige gêne de voor haar nog onbekende acteur een ongemakkelijk gevoel te geven.  

Als Van Vledder na zo’n 5 minuten op mag komen, ontpopt Van Dolron zich als ongenadige regisseur. Al zijn teksten legt zij in zijn mond en, zonder ook maar een moment de sympathie van het publiek te verliezen, straft ze elke vorm van eigenheid of ego af. Dit leidt tot een aantal lachsalvo’s, aangezien Van Vledder het niet kan nalaten om initiatief te nemen en te entertainen. 

De vele verwijzingen naar het repetitieproces van haar nieuwe voorstelling en het op de hak nemen van het Nationale Toneel (‘Jij hebt een 80-jarig contract’ en ‘Als ik weer weg ben gaan jullie weer lekker in je Kersentuin zitten’) laten het publiek schudden van het lachen. Als zelfbenoemde ‘luis in de pels’ ontleedt Van Dolron met prachtige verhalen haar eigen onzekerheid over haar nieuwe project en de zelfverzekerdheid van haar tegenspeler.  

Pas aan het einde van de voorstelling lijkt ze, met een prachtige gevonden rolwisseling, de regie uit handen te geven. Dit resulteert in het enige minpuntje van de avond, omdat Van Vledder hier de voorstelling gezellig en wollig maakt, terwijl Van Dolron nagenoeg de hele avond scherp en oplettend bleef. Gelukkig geeft ze ook volmondig toe dat het slot ‘nu eigenlijk mislukt is’. Maar hoe echt is dat, gezien het feit dat ze als regisseur nooit echt de controle is kwijtgeraakt? Het publiek is in ieder geval van begin tot eind in de ban van deze ontwapenende theatermaakster; het is moeilijk om niet van haar te houden. En Xander van Vledder zal, in de woorden van Van Dolron, als hij in bed ligt inderdaad nog wel nadenken over wat hij eigenlijk had willen zeggen.

Meer informatie: www.nationaletoneel.nl

Tekst: Martijn Groenendijk

Lees ook:Iemand moet het doen
Lees ook:Druk première weekend
Lees ook:Nationale Toneel opent seizoen met festival
Lees ook:De stemwijzer van Van Dolron
Lees ook:Connie Palmen betrokken bij Nationaal Toneel

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>