Weer die liefde, die grote liefde

Het publiek heeft net haar toneelkijker scherp gesteld, de brilglazen schoongepoetst en haar juiste zithouding gevonden. Dan klinkt er applaus op de band. Toneel in toneel. Een leuke grap. Een warmmakertje. Niet meer, meer niet. Regisseur Ger Thijs toont een romantische komedie in de toneelwereld. We kijken naar grote acteurs die hun laatste voorstelling in hun eigen theater hebben gespeeld. Inge Schouten bezocht De Grote Liefde.

Derek de Lint, de passieve Dokter Rossi uit Gooische Vrouwen, is de lievige acteur en toneelschrijver Lo. Met zijn vrouw Ellen, gespeeld door Renee Soutendijk, schittert hij in de laatste voorstelling van theater de Liefde. Het kleine, intieme theater maakt plaats voor een nieuw groot gebouw; de Grote Liefde. Zoals de titels al laten blijken, is de voorstelling De Grote Liefde ietwat voorspelbaar. Dat betekent echter niet dat je toch heerlijk kunt genieten.

In De Grote Liefde staat een driehoeksverhouding centraal. Lo heeft een autobiografische voorstelling geschreven waarin zijn eigen vrouw de rol van zijn oude vlam speelt: de Antiliaanse actrice Grace. Inderdaad komt die oude vlam, Kitty Courbois, om de hoek kijken en brengt de nodige conflicten met zich mee. Grace confronteert Lo met haar gevoelens voor hem die nooit zijn verdwenen. Lo moet kiezen? Grace is ziek. Beïnvloedt dit de keuze voor Lo?

Kitty Courbois en Renee Soutendijk zijn twee sterke, aanwezige actrices. Perfect voor hun rol. Beide zijn ze hard, keihard. ‘Ellen is dood haha.’ Subtekst: ‘Kom weer bij mij.’ Een ruwe manier om iemand te verleiden. Ook Ellen laat niet over zich heen lopen: ‘Niemand stopt met mij, ik stop met jou.’ Lo heeft te maken met vrouwen die weten wat ze willen. Grace is niet voor niets een sterk personage. Courbois weet haar subliem neer te zetten en schakelt van venijnigheid naar verdriet. Ze blijft het publiek verrassen. Mooi is dat de status van de twee dames steeds verandert in elkaars aanwezigheid.

Wat het precies is met deze acteurs, is onduidelijk, maar het boeit. Je kijkt, zwijmelt en begrijpt. Derek de Lint speelt open en helder. Je wilt hem aaien. Hij is zacht. Hij twijfelt. Te lang. Sommige mensen beginnen op hun horloge te kijken; 80 minuten bezig nog 20 te gaan. Dan neemt hij zijn beslissing. Je bent er weer bij. Wat gaat hij doen?

De hele voorstelling zijn er vaak twee mensen op toneel. Altijd zijn er conflicten. Toneel=conflict dat is waar. Maar het aantrekken en afstoten kan heftiger. Je voelt de personages niet. Er zijn veel verwijten, er is veel geschreeuw maar het scherpe randje ontbreekt. Leuk is dat de man van de techniek de dialogen soms verstoort en het decor langzaam afbouwt.

Krijgt het verhaal een vervolg als Grace weer terugkomt? ‘We hadden het vervolg moeten leven Lo’, probeert ze. Maar het heeft nooit plaatsgevonden. Is Grace daarom uitgenodigd? We zullen het nooit weten. We weten dat de sterrencast ons een fijn, warm gevoel in de buik geeft, maar na de voorstelling is dat helaas direct weer weg en racet iedereen blanco naar huis. 

Tekst: Inge Schouten – Foto’s: Piek en Ben van Duin

Lees ook:Amsterdam eert actrice Kitty Courbois
Lees ook:Kitty Courbois onderscheiden
Lees ook:Halina Reijn krijgt Courbois-parel
Lees ook:Special over Ellen Vogel bij Opium
Lees ook:Topactrices weer samen in nieuwe tragikomedie La Paloma

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>