Gezien: De Architect

Een witte tafel met witte stoelen in een witte keuken, naast een witte woonkamer met een spierwitte vloer. Het decor van de Architect van de, van oorsprong Zweedse, theatermaker Jakop Ahlbom. Eigenlijk heel gewoon. Hierdoor vallen de wankelende personages des te meer op. Arthur (Aat Ceelen) is de architect die alleen maar  schreeuwt, zeurt en zijn vrouw kleineert. Hij probeert stevig in zijn schoenen te staan, maar heeft de helpende hand van Edith nodig. Al zijn hele leven leunt hij op haar.

Edith (Leny Breederveld), een gepromoveerde fysicus, heet eigenlijk Rosa en is Arthur al veertig jaar lang dienstbaar. De architect wankelt en probeert rechtop te blijven door zijn vrouw de grond in te boren. Als het stel nieuwe buren (Sandra Mattie en Harpert Michielsen) krijgt, komt Edith in beweging. Ziet zij haar eigen huwelijk in hen terug, die vechten voor hun liefde. Edith staat in tweestrijd; kiest ze bescherming en veiligheid bij haar architect of kiest ze voor zichzelf?

Letterlijk staan er twee Ediths op het toneel. Ahlbom toont het surrealistische wat in het dagelijks leven achter gesloten deuren blijft. Nu gaan die deuren open, en wel de keukenkastdeurtjes. Uit de kastjes komen geluiden; de gesprekken van de buren of toch de herinneringen van Edith? Ze kan haar verlangens kwijt in de verbeelding. Ahlbom staat bekend om zijn sterke verbeeldingskracht. Hij weet dans, zang, verbeelding en absurdisme bij elkaar te brengen. Mensen die uit keukenkastjes of een televisie komen. Mensen die hun hart veilig in een Tupperware doosje bewaren. Het rare wordt opeens heel gewoon.

Waarom eet je niets?
Ik eet niet niets. Ik eet nauwelijks.
Nauwelijks is toch niet niets?

Herkenbare dialogen met vele lagen worden in een vlot tempo gespeeld. De architect zit in Aat Ceelen. Tot in zijn vingertoppen is hij een oude, stijve man. Toch weet hij, bij de kijker medelijden op te wekken, als hij hulpeloos op het kale podium staat en in zijn broek plast. Edith wordt prachtig neergezet door Leny Breederveld, die krachtig weet te schakelen in haar monologen. Vreemd is dat de voorstelling de Architect heet, terwijl toch echt diens vrouw centraal staat. Edith versteent, danst, is lelijk en verlangt. Kortom; ze wankelt.

De donkere personages met vele verlangens als bij Ibsen en de herkenbare, dubbele teksten als bij Ayckbourn, maken bij de kijker iets los. Breederveld zorgt met haar sobere, lege blik dat het publiek haar wil omarmen. Die kracht wordt omgezet in vuur en Edith kiest, maar voor wie? Het stuk is uiteindelijk niet af. De kijker blijft met vragen zitten en kan een eigen interpretatie geven aan het stuk.

De Architect is in heel Nederland te zien tot 14 maart 2009. Meer informatie: www.jakopahlbom.nl

Tekst: Inge Schouten – Fotografie: Stephan van Heesteren

Lees ook:Extra voorstellingen De Architect en Blauwe Vrijdag
Lees ook:Fringe: Over een actrice die niet kan stoppen met spelen
Lees ook:Listen carefully, I say this only once!
Lees ook:Meer eigen verbeelding dan letterlijke magie in BUG
Lees ook:Een emotionele achtbaan

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>