Johan Simons als kapitein

NT Gent was onlangs, met Kieslowski’s Tien Geboden, geselecteerd voor het Nederlands theaterfestival. Inge Schouten sprak met de spraakmakende regisseur Johan Simons, die zowel een dans- als een acteursopleiding volgde en sinds 2005 het hoofd van het Belgische gezelschap is. Vorige week kreeg hij van de Universiteit Gent het eredoctoraat toegekend. Regisseur Simons maakte een tweede regie van Tien Geboden om dieper op de stof in te kunnen gaan. ‘We hebben werkelijk geen idee meer van wat moraal is.’

Simons wil in zijn nieuwe regie vooral dat de mensen zich identificeren met de personages en de geboden. Zijn eerste versie, Die Zehn Gebote voor de Münchner Kammerspiele, was Duitstalig en duurde drie en een half uur. Nu duurt het hele stuk maar liefst zeven uur.

‘De tien geboden maken deel uit van westerse cultuurgoed, waar veel moraal in zit.’ Simons denkt dat de mensen altijd geïnteresseerd zijn in ethiek. Vooral nu is het belangrijk om er over te praten. ‘We hebben een gebrek aan moraal. We weten niet meer wat het is.’ In de Tien Geboden probeert hij  de kijker met korte fragmentente beroeren over alle tijdloze geboden. Opvallend hierin is het gebod ‘Gij zult niet doden’, de enige vertelling in het stuk die zich één op één met het gebod bezighoudt. ‘Het bijzondere is dat je medelijden krijgt met de moordenaar van een kindje, die zelf de doodstraf krijgt.’ Een dubbel gevoel en dat zet mensen aan het denken.

Politiek getint
Johan Simons neemt graag een politiek standpunt in. De vaste regisseur van NT Gent wil met zijn regies iets teweeg brengen bij de mensen. ‘Ik wil het liefst dat zij na een voorstelling niet praten over het mooie spel of decor, maar dat ze bezig zijn met wat ze gezien hebben en of ze het daar mee eens zijn.’ In zijn nieuwe voorstelling Underground gaat hij bijvoorbeeld in op het kapitalisme. ‘Dit is onze vorm van samenleven en niets anders is mogelijk en denkbaar.’ Soms liggen zijn duidelijke standpunten bij anderen wat gevoelig.

In Kasimir en Karoline, dit voorjaar in première gegaan, benadrukt de regisseur de positie van de arbeidsklasse in de crisis van de jaren ’30. Enkele bezoekers van het prestigieuze theaterfestival van Avignon konden dit niet waarderen. Uit het enorme publiek van 2000 mensen, verlieten 300 kijkers met veel rumoer de voorstelling, die in de Cour d’honneur van het Pauselijk Paleis gespeeld werd. Simons kan hier goed mee omgaan. ‘Tuurlijk wil je dat iedereen het fantastisch vindt, maar je hebt nu eenmaal mensen die er niets aan vinden of het zelfs haten. Kasimir en Karoline gaat over de arbeidersklasse en dat past niet bij de Franse cultuur. Het is geschreven door een Duitser én het is een andere taal. Kortom genoeg verklaringen waarom ze in Avignon zo regeerden. Je moet daar niet zo van schrikken.’

 

Bron: NTgent.be

Beinvloeden
Laat de 53-jarige regisseur zich beïnvloeden door iets als in Avignon? Het antwoord is simpel: ‘Nee. Ben je besodemieterd? Waarom zou ik? Met al dat succes van mij, moet ik dan bang worden? Nee!’ De zekere Simons denkt echter wel na over de mening van mensen, maar gebruikt alleen wat hij daaraan heeft. ‘Ik trek mijn eigen plan en dat hoeft niet iedereen goed te vinden.’ Simons werkwijze is typisch voor hem. Of toch weer niet? ‘Ik ben stijlloos. Iedere voorstelling is bij mij weer anders.’ Hij krijgt veel stof van dramaturgen aangeboden om daar iets van te maken. Krijgt hij er direct ideeën en fantasieën bij? Dan gaat hij ermee aan de slag. ‘Ik ben snel verkocht als het een maatschappelijke betekenis heeft.’

De Kapitein
Als Simons de stof en het thema heeft bestudeerd, begint automatisch de tot nog toe onbekende vorm een eigen leven te leiden. Zo kan de stijl iedere keer weer anders zijn. ‘Ik bepaal wat het beste is’ Een voorstelling maken is een lang proces. ‘Ik wil dat mijn acteurs weten waarom ze iets zeggen of ergens staan.’ Om te zorgen dat zij de regiekeuzes eigen kunnen maken, werkt Simons veel met hen samen. ‘Ik zit met iedereen, van acteurs tot technici, lange tijd om de tafel om ideeën uit te wisselen. Een specifieke collectieve werkwijze die ik zelf heb ontwikkeld.’ Simons staat open voor andermans ideeën, maar staat wel aan het roer. ‘Ik ben de kapitein op het schip, iemand moet beslissingen nemen. Iedereen kan met het beste idee komen, maar ik bepaal of het ook daadwerkelijk het beste is.’

Tekst: Inge Schouten

Lees ook:Eredoctoraat voor Johan Simons
Lees ook:Johan Simons geselecteerd voor theatertreffen
Lees ook:Johan Simons ontvangt eredoctoraat
Lees ook:Johan Simons waarschijnlijk terug naar NTGent
Lees ook:Simons en Perceval naar Theatertreffen

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>