Het gaat ook wel eens niet goed

Het leven van een acteur gaat niet over rozen. Het idee dat het acteervak alleen glitter, glamour en sprankelende premièrefeestjes omvat, kun je maar beter snel vergeten. Het is hard werken. Avond aan avond geef je jezelf. Voor telkens weer een ander publiek, in telkens weer een nieuw theater. Spannend. Leuk. Uitdagend. Maar als je je dag niet hebt, of er gaat iets anders mis, dan zit je. Maar daar hebben de bezoekers geen boodschap aan. En als acteur zelf wil je ook op je best presteren. Waldemar Torenstra, Annick Boer en Nelly Frijda kunnen daarover meepraten. De voorstelling A Beauty Queen of Lenaane, van de voormalige Paardenkathedraal, speelt de komende twee weken voor het laatst. Toneel.blog ging kijken, maar trof een aantal acteurs in verwarring.

‘Het moet niet kunnen,’ zegt Nelly Frijda, bekend van films als Flodder en in Queen de valse, oude moeder. ‘Je moet gewoon elke avond op hetzelfde niveau kunnen presteren, maar soms zit dat gewoon tegen. En dan word ik als actrice kwaad op mezelf. Wat het natuurlijk niet ten goede komt.’ Waldemar Torenstra deelt haar mening. ‘We spelen sinds maart in uitverkochte zalen van 500 stoelen of meer. Het prachtige, intieme Theater van de Paardenkathedraal is dan ineens een enorme omslag. Van 500 naar 50 bezoekers. Van een enorme ruimte, die je met je stem en presence moet vullen, naar een intieme setting. Dan moet je erg zoeken als acteur.’

Frijda en Torenstra doelen op de voorstellingsavond van donderdag 11 juni. In The Beauty Queen of Lenaane wordt de wederzijdse walging tussen de stokoude Mag (Nelly Frijda) en haar veertigjarige, ongehuwde, inwonende dochter Maureen (Annick Boer) pijnlijk duidelijk. Mag doet er alles aan om de eerste, en mogelijk laatste, kans op een liefdevolle relatie voor haar dochter te verknallen.

Een handjevol toeschouwers neemt plaats in de bijzondere Paardenkathedraal, de tegenwoordige uitvalsbasis van De Utrechtse Spelen. Echte regen, een rotsachtig decor en een troosteloze relatie tussen moeder en dochter. Opvallend is inderdaad de heftigheid waarmee gespeeld en gesproken wordt. Niet nodig in zo’n kleine ruimte en naar later blijkt ook een aandachtspunt van de acteurs zelf. De bezoekers genieten zichtbaar, maar maken geen geluid. Soms klinken wat besmuikte, inwendige grinnikjes, maar daar blijft het bij. ‘Ik raak daarvan van slag,’ zegt Frijda. ‘In de grote zalen die we bespeelden, kregen we heel snel reactie. Nu is iedereen muisstil en geconcentreerd. Dat verwacht ik niet en ik ga me druk maken. Gaat het wel goed? En dan maak ik tekstfouten. Als de eerste verspreking volgt, volgen er meer. Mijn karakter kan zich in principe goed verspreken, dat is een oude dame, maar Nelly herstelt haar woorden. En dan wordt het voor het publiek duidelijk dat ik er naast zit.’

De acteurs zijn ontroerend openhartig over hun ervaring deze avond. Annick Boer, die de pittige hoofdrol van de neurotische Maureen op zich neemt, is ook wat onzeker. Ze staat vrijwel continu op het podium en zwalkt van knettergek tot sympathiek tot totaal van de wereld. Geen sinecure om dagelijks door die achtbaan van emoties te gaan. Dan schiet ze in de lach bij de gedachte aan de spin op het podium. ‘Krijg je dat ook nog. Ik ben al zo bang voor spinnen en loopt er ineens zo’n joekel voor me langs. Ik hoopte maar dat Teun (Luijx red.) snel op zou komen, dan kon hij er wat aan doen.’ En dat deed hij. Annick sprak al wijzend de legendarische woorden: ‘Kijk, stap!’ en Teun vermoordde de spin, terwijl de twee gewoon doorspeelden. Het gegier van de technici verraadde dat dit niet bij de voorstelling hoorde. Een heerlijke improvisatie, die helaas slecht afliep voor het insect.

De acteurs hadden het moeilijk de 11e. Een andere veel compactere ruimte dan normaal, een klein en stil publiek, een chronische tik van een lamp, een spin en een brom in de regeninstallatie. Desondanks maakte het publiek instemmende geluiden bij het vertrek. Het was een goeie avond met een intrigerend, schurend stuk. En het is natuurlijk ook gewoon een feit dat acteurs niets menselijks vreemd is. Ook zij kunnen hun dag niet hebben. 

A Beauty Queen of Lenaane is nog tot en met 27 juni te zien in het Theater van de Paardenkathedraal. Meer informatie: www.deutrechtsespelen.nl

Lees ook:Waldemar stopt ermee
Lees ook:Georgina Verbaan in Hitlerstuk
Lees ook:Paardenkathedraal wordt Utrechtse Spelen
Lees ook:Albert Verlinde wil het toneel weer op de kaart
Lees ook:Frijda en De Walle slepen RTL voor de rechter

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>