Parade: Chaotische Offending the Audience blijft binnen grenzen

DSC_0771

De sfeer als we het theater op de Parade betreden is vol verwachting en spanning. Tijdens het parade maken hadden de spelers van Club Guy & Roni’s Poetic Disasters Club al letterlijk het een en ander bloot gegeven over de voorstelling Offending the Audience. Een uiteenlopende verzameling van dansers en acteurs gaan ons ontregelen. De samenstelling is sterk. Een dame deelt bij binnenkomst bloot banaantjes uit aan het publiek. Het is puur om haar zo bezig te zien. 

Een interdisciplinaire montagevoorstelling waarin tekst, beeld, zang en dans in een chaotische vorm toch samenkomen. De tekst van Peter Handke – Hooggeëerd publiek is voor mij ietwat misplaatst in deze voorstelling. Het krijgt een totaal andere betekenis dan bij het originele statement. Ik ken de tekst goed en daarom is het lastig om de tekst op een totaal andere manier uitgevoerd te zien. Het is voor mij juist de spanning dat er een leeg toneel is en even niets is. In deze voorstelling gebeurt juist heel veel.

Realiteit

Ik vraag me af waar hier realiteit en toneelrealiteit door elkaar lopen. Het lijkt op een performance die in scène gezet is. Voor mij ontbreekt de performatieve spanning. Het gevoel dat het over grenzen gaat mis ik hier. De dans is uitputtend, de teksten schreeuwen en de fysieke worstelingen zijn deels performatief. Maar voor mij is het niet spannend genoeg.

Eindelijk stilte

Tot er eindelijk een moment komt waar er een stilte is. Een leeg podium met één stoel. De spelers zitten aan de kant en kijken naar de lege stoel. Eindelijk voel ik ruimte als publiek om zelf een aanzet te maken. Helaas wordt dit spannende moment onderbroken door een speler die aangeeft dat het ‘ongemakkelijk ‘ is. Gelukkig is er daarna een meisje uit het publiek wat initiatief neemt en op de stoel plaats neemt, op de spelvloer. Ik heb tijdens deze voorstelling chaos en irritatie ervaren. Maar nu werd ik op dit moment juist echt geraakt. Het beeld waar een pure verschijning van een meisje op de stoel zichtbaar wordt.

De dans is sterk en prachtig om te zien op de lege witte vloer. Grote kwaliteit en vertrouwen zijn voor de dans nodig.
De spelers zijn continue in contact met het publiek, maar geven mij niet echt een keuze om zelf keuzes te maken.
Het is ontroerend om jonge mensen te zien strijden. Het lijkt een provocatie voor en soms tegen de kunsten. En al deze jonge spelers zijn puur en authentiek. Ik ben benieuwd of elke voorstelling verschillend is en in het moment kan worden gespeeld. Dan maakt het publiek zijn eigen voorstelling.

Tekst: Sanne Arbouw

Foto: Bart Merks

Gezien: 22 juli, Parade Utrecht

Lees ook:Parade: Happy Family als absolute aanrader
Lees ook:Parade: Indringend maar geen horror bij Wie niet weg is is gezien
Lees ook:Don Juan en buurvrouw op de Parade
Lees ook:Arabier, waarom ben je hier?
Lees ook:Parade werkt samen met AIDs fonds

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>