Holland Festival: Een strop van tranen

De frisse wind waait door mijn haren die over mijn schouders wapperen als ik over de brug naar Muziekgebouw aan ’t IJ paradeer. Ik voel mij even uit de stad en geniet van de vrijheid en rust. Al gauw verdwijnt dit gevoel en word ik gestropt door het akelig emotieloze decor van Die bitteren Tränen der Petra von Kant.

Ik schat zo bijna honderd wijnflessen te tellen, die in rijen netjes naast elkaar in lijnen staan geordend. Zodra alle bezoekers netjes plaats hebben genomen gaat het licht uit en wordt de ruimte gevuld… een soort van.

Een vrouw, dun en bleek, waarvan haar aderen bijna uit haar vel spatten betreedt de ruimte. Naast haar staat een lange, nog magerdere vrouw met een kort Pixie-looking kapsel. Het zijn Petra en haar trouwe dienstmeid. Later verschijnt Karin, de vrouw waarop Petra verliefd wordt. Een ondeugend en zeer intelligent meisje, met een beeldschone uitstraling. Een tikkeltje ordinair en veeleisend. Een karakter waar elke man of vrouw van zal houden, doch haten.

Macht

Deze voorstelling is een pareltje voor het Holland Festival. Het stuk is gebaseerd op Die bitteren Tränen der Petra von Kant, geschreven door de Duitse schrijver en regisseur Rainer Werner Fassbinder. Macht is bij Fassbinder een rode draad door zijn werk. Volgens hem is macht een bepalende factor in menselijke relaties. De mens is bang om alleen te zijn. Het smacht naar liefde die wordt gevangen door geweld, onderdrukking en terreur.

Deze rode draad van Fassbinder kwam duidelijk naar voren tijdens deze voorstelling. Of was dit meer performance? Naar mijn idee meer een performance aangezien ik slechts 1/5 van het Duits verstond. Hier had ik immers zelf voor gekozen, omdat ik geïnteresseerd was in een internationaal stuk, waarbij lichaamstaal, enscenering en productie voldoende aandacht vroegen om geïnteresseerd en geïntrigeerd te blijven. Tekst was voor mij in dit geval niet nodig. Wanneer ik het echt even niet begreep, kon ik toch stiekem mee luisteren met de vertaling die via een koptelefoon (die overigens veel te hard stond) echoënd van een oude meneer naast mij klonk.

Fronsen

Harde elektronische geluiden en deuntjes schelden door de ruimte, de kille (voorheen in perfecte rijen geplaatste) flessen lagen in stukken op de grond, licht flitste aan en uit en de overschreeuwde stemmen van de actrices galmden. Bloed, water en glas stond voor geweld, onderdrukking en terreur. Ik kreeg een strop om van tranen, wanneer ik naar de doodongelukkige Petra keek.

Waar ik mij eerst zo vrij en rustig voelde, verlaatte ik de zaal met diep gekerfde rimpels van het fronsen tijdens deze voorstelling/performance. Ik heb werkelijk mijn ogen uit gekeken. Het was bizar en heftig. Tegelijkertijd zat er ook humor in, om de pijn te verzachten. Of ik nu heb genoten? Nee. Maar ik kon wel zeggen dat de lichaamstaal, enscenering en productie waar ik mij zo op had verheugd alles goed maakte en ik toch met een gerust hart die avond het Muziekgebouw aan ’t IJ kon verlaten.

Door: Rebecca Trouwee

Foto: Hans Jörg Michel

Gezien: 15 juni, Muziekgebouw aan ‘t IJ, Amsterdam

Bent u toch meer geïnteresseerd in de tekst? Vraag de tekst aan via het Theater Instituut Nederland op www.tin.nl. En voor meer Holland Festival pareltjes check www.hollandfestival.nl 

Lees ook:Parade: The power of sex (by Blush)
Lees ook:De bittere tranen van Petra Kant
Lees ook:Eva Jansen Manenschijn wint de ITs Ro Theater Playwriting Award
Lees ook:BAS is om op te vreten
Lees ook:Het nieuwe Theater Rotterdam zoekt jong talent

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>