Fringe: Daddy day bijzonder persoonlijk

De Fringe-voorstelling ‘Daddy Day, a confronting slide-show’ in de kleine zaal van het Betty Asfalt Complex. Publiek dat theater gewend is. Tussen twintig en vijftig, vol afwachting kijken ze naar de lange slungelige man voor  het podium. Hij draagt witte sneakers, t-shirt en een spijkerbroek en ziet er al met al gewoontjes uit met zijn bril en blonde haar. Als ik binnenkom krijg ik een hand ‘Hi, I am Bert, would you like some tea?’ Hij neemt de tijd. Drinkt zijn thee uit een mok. 

Het toneel is zwart en kaal. Er staat een witte stoel met daarop een muziekinstallatie. Verder is er een diaprojector. Aan het begin klinkt romantische jaren vijftig muziek van een bandje ‘a dreamers holiday’. Bert verontschuldigend lachend, maakt foto’s van ons het publiek. We horen bij hem.

Dan vraagt hij naar onze vakantie-ervaring. Hij vraagt steeds, waar was je, was het er warm, was je op een camping? Ook als iemand zegt dat hij in een hotel was, stelt hij dezelfde vragen. Vervolgens laat Bert foto’s van een camping op IJmuiden zien. De alledaagsheid, klungelig gefotografeerd. Caravans, ijsje likken, zonsondergang, de man met krokodil op strand. De eenzaamheid straalt ervan af. Hij vertelt over bingo, karaoke, kampvuur. Het publiek aanvankelijk lachend, verveelt zich, een man knikkebolt als de oom, die het wel gelooft.

Luid krakend

One moment! Bert loopt weg. Achter het gordijntje achter mij, hoor ik hem chips luid krakend eten. Dan deelt hij mondjesmaat chips uit aan het publiek. De meesten grijpen ernaast.

Foto’s van zijn jeugd volgen. Zijn step, de verkleedpartijtjes, de geboorte van zijn zusje, de blije ouders, de oudere broer met zusje in bad, tot …

Tot er plotseling een graf is. Had ik niet opgelet? Een graf niet groot, bedolven onder bloemen, bladeren, sneeuw, weer nieuwe bloemen en dan zonnebloemen.

Volgende dia. Het jongetje op de foto onderaan de zonnebloem. De zonnebloem onbereikbaar hoog in de lucht. Het jongetje is onmiskenbaar, Bert.

Dan hoor je muziek ‘Hey little girl on the bicycle’. Vervolgens vertelt hij dat hij jaren later een Happy meal wilde bestellen bij McDonalds. ‘You need a child’ zei de verkoopster.

‘That is the day that daddy day began.’

Stilte, lange, tergend lange stilte.

Iemand zegt: ‘Thank you Bert’.

Bert buigt.

Nieuwe vorm?

Stil verlaat het publiek de zaal. In de gang staat Bert. Hij kijkt droevig, maar beheerst. Blijken van bewondering, maar ook medeleven neemt hij hongerig in ontvangst. Door de mengeling van echt en theater, en de persoon en werkwijze van Bert Hana, ontstaat een gevoel van verbondenheid. Hij weet in korte tijd het publiek aan zich te binden. De schok over de dood van zijn zusje wordt onderdeel van ons. Het authentieke verdriet is voelbaar tot op de gang. Luidt Hana een nieuwe vorm van theater in?

Met deze voorstelling heeft Bert Hana, acteur en theatermaker eerder de Dioraphte Amsterdam Fringe Award gewonnen en opgetreden in New York, Praag en Zuid-Afrika.

Tekst: Janneke Holtslag

Gezien: 13 september, Betty Asfalt Compley, Amsterdam

Foto: Janneke Holtslag

 

Lees ook:Bert Hana maakt live docu
Lees ook:What we SEE
Lees ook:Bert en Ernie zijn kwaad!
Lees ook:Spelen bij TA: De zoektocht naar een armband
Lees ook:Parade: Sterke slapte en gitaristen bij Monica da Silva Trio

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>