Parade: Back to happy Nineties

De zaal boven in de theatertoren op de Parade zit zo vol voor de voorstelling Nineties, live your life like a rave machine, dat mensen ook plaatsnemen op de verhoging, die eigenlijk bestemd lijkt te zijn voor techniek en theater. Door de boxen klinkt housemuziek. Er wordt luidkeels meegezongen.

Mijn oog zwerft over het publiek. Geblondeerde Gooische ex-studentes, studenten, een eerstejaars met haar oudere Indonesische vriend, opvallend knap. Dan schalt er een lied. Een meisje met paardenstaart en trainingspak zingt. Ze is nog niet begonnen of het lied wordt door het publiek overgenomen, iedereen beweegt en zingt. Ook de platina blonde vrouw met rode lippen naast me schettert mee terwijl ze me aankijkt en geestdriftig knikt. We zitten aan de zijkant en verstaan amper iets.

De zangeres krijgt bijval van nog een zangeres en drie zangers, o.a. lange man met baard en slierterig haar en een blonde mollige mid-twintiger. We krijgen in uptempo de muziekstromen mee. Gabber, hakken, Wat is hakken? De Urban Dansscène, Hiphop, Happy Hard Core.

De blonde man in roze pak vertelt hoe hij als kind gelukkig was toen hij in zijn blootje door de kamer liep en zich de held voelde. Zijn verwachtingen later, de teleurstelling daarna.

Jezelf verliezen

Verschillende personages flitsen van hun jeugd, via pubertijd naar vroeg volwassenheid. Naar opgaan in seks, drugs en uitgaan. Via skaten en de scene, naar de verkeerde vriendjes. Naar jezelf verliezen, alle grenzen overschrijdend. Muziek van ‘Take that’ en ‘Backstreet boys’.

Ondertussen trekken ze hun trainingspakken uit. Daaronder strakke pakken in sprekende kleuren. Ze dansen, zingen en rennen rakelings langs het publiek.

Dan kleden er drie zich om: stijltje tuinbroeken. De blonde man stroopt zijn roze pak af tot zijn heupen. Muziek, bijbehorende drugs en coma-zuipen, je ziet de jeugd van de personages afglijden, tussendoor zingen acteurs en publiek om het hardst:

‘Ritm was a dancer, Oh I…’

De zangeres die begon, pikt de knappe man eruit en gaat met hem dansen. Hij voelt het haarfijn aan en beantwoordt haar uitnodiging met verve.

Dans en sketches werken toe naar een hoogtepunt. De man in het roze pak weet eindelijk hoe hij kan uitblinken. Hoe hij dat moment van heldendom kan bereiken. Hij zal net als Superman zijn. Terug naar dat gevoel als achtjarige. Hij gaat weer naakt. Hij stroopt zijn pak af. Gierend gejoel als hij in zijn helblauwe slip met rode Supermanprint staat. Dan knoopt hij een kleine handdoek als cape om zijn hals. Hij gaat voor de uitgang staan, waar in de avondlucht een heel publiek staat te wachten op de volgende uitverkochte voorstelling. Dan trekt hij ook zijn slip uit. Hij maakt zich groot en daalt waardig met de handdoekcape onder luid applaus en gelach van zowel het publiek buiten als binnen, de trap af.

Een happy held!

Het publiek was laaiend enthousiast. Herkenning van tijd, muziek en levensfases. Het stel naast me kon het niet schelen dat ze  – net als wij – weinig verstonden. Ze vulden de rest wel aan met hun verleden … ze verlieten samenhorig en zingend de zaal, de held achterna de trap af het uitgaansleven in.

Tekst: Janneke Holtslag

Gezien: 9 augustus, Parade, Amsterdam

 

Lees ook:Een absurde Roze Kater op de Parade
Lees ook:Holland Festival grijpt terug op traditie
Lees ook:Parade: Happy Family als absolute aanrader
Lees ook:Paradijs: oase, chaos, toekomst!
Lees ook:Carice heeft eigen boek

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>