Oerol: Moeremans Ibsen perfect in balans

Schermafbeelding 2014-06-24 om 09.36.45

Het publiek wordt welkom geheten bij een grote plas midden in één van de bossen van Terschelling. De plek waar de acteurs in de verte in het droge staan wordt met kleine doorgang verbonden met de plaats van de tribune. Een vrouwelijk hoofdpersonage zie je af en toe met een ouderwetse kookoven in de weer. Het is een perfecte balans voor een locatievoorstelling met kritische houding naar de oorsprong van het stuk en onze huidige tijdsgeest.

In de tweede crashtest van Ibsen maken de acteurs constant sprongen tussen hun letterlijke positie als acteurs in een voorstelling van Ibsen en de figuurlijke personages die zij dienen te spelen in de late uurtjes op het Waddeneiland. Dit geeft meteen een hele frisse benadering op De vijand van het volk van Ibsen wat Sarah Moeremans als decor kiest voor deze voorstelling. De voorstelling over het bevuilde water van een kleine dorpsstad, maar vooral de hypocrisie die dit oproept bij de bewoners, wordt zo tegelijkertijd van buitenaf bekritiseerd als dat de personages er compleet induiken. De tekst van Joachim Robbrecht schakelt moeiteloos tussen beiden en het publiek weet deze schakels constant te volgen. De, in de huidige tijd enorm hippe baarden van de mannelijke personages, tonen precies deze Brechtiaanse houding van de personages tijdens de voorstelling.

Maar vooral het decor van Julian Maiwald levert het meeste spektakel op. Het publiek kijkt tot ver in de verte, terwijl uit elke hoek weer een verrassing tevoorschijn komt. Personages lopen over wateren uit een groep bomen vliegt een grote bol licht die als maan dient. Dit alles is perfect in balans met wat de voorstelling wil vertellen, met vooral een humoristisch en soms zelf sarcastische ondertoon. Toch jammer is dan het einde, waar één van de personages (of eigenlijk de actrice zelf) toch wel heel dik en lang een extra moralistische laag aan de voorstelling wil geven. Dat hierbij al het voorafgaande als onnodig wordt afgedaan, doet afbreuk aan de speelstijl die daarvoor juist enorm goed werkte. Maar het is een vooral een voorstelling die vermaakt en aan het denken weet te zetten.

Tekst: Tim van der Voort

Foto: Anke Teunissen

Gezien: 14 juni, Oerol, Terschelling

Lees ook:Oerol: Ongrijpbaar spektakel in Bidonville
Lees ook:Oerol: Mansholt weet niet te boeien
Lees ook:Prachtige strijd tegen geweld en tranen
Lees ook:Heyboers angst om gewoon te zijn
Lees ook:Oerol: Genoeg prikkels in T.I.C.S.

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>