De Warme Winkel biedt zijn excuses aan

In de nieuwe voorstelling van de Warme Winkel worden we ontvangen in een kraakpand aan het Spui in Amsterdam. Tegenover het welbekende Vrankrijk staat het zogenaamde Slangenpand. Het publiek wordt verwelkomt in een grote ruimte, waarin twee tafels en een grote koelkast met bier staan. Teksten als “Fuck de Key” vullen de rest van de zaal. Snel denk ik de eerste actrice te hebben ontdekt. Een vrouw met een getekende baard en bokshandschoenen dwaalt door de ruimte. Maar dan hoor ik haar zeggen dat zij straks nog naar een verkleedfeestje moet. Verkeerd gegokt. Toch zal later blijken dat deze ontvangst de ideale setting is voor San Francisco, een voorstelling over de crisis.

Na het wegschuiven van wat verhuisdoeken verschijnt een kleine tribune en een geïmproviseerd podium. Van een decor is geen sprake. De vloer is bedekt door een bruin kleed en aan de stenen wand hangen wat loslatende doeken. Er staan drie trieste, zenuwachtige acteurs ons op te wachten. Schuifelend schuiven twee van hen naar voren, de man met een opgevouwen a4 in zijn handen gekneld.

“Het is ons niet gelukt een voorstelling te maken..”

Er wordt ons excuses gemaakt. Het is Warme Winkel niet gelukt een voorstelling te maken. In een kraakheldere analyse presenteren ze de redenen. Gekort op subsidie, prestatiedruk, geld over de balk gesmeten;  op een goudeerlijke manier vliegen de clichés en keiharde waarheden van de huidige theatersector je om de oren. De lachsalvo’s die daarop volgen, verhullen de herkenning bij het publiek. De tekst dat “kinderen toch een hypotheek op je nachtrust betekenen” toont de vindingrijkheid waarmee de acteurs hun woorden kiezen.

Schuld als uitgangspunt

Wat ze bij genoeg geld en repetitietijd wel waar hadden kunnen maken, doen de acteurs in de resterende tijd uit de doeken. Zonder decor of attributen tonen ze ons verschillende werelden waarin het hoofdthema van de crisis telkens op een nieuwe manier opduikt. Er is schuld naar het publiek voor het niet inlossen van de verwachting, maar ook in alle scènes-die-mogelijk-gespeeld-hadden-kunnen-worden wordt schuld telkens als uitgangspunt genomen.

Samen met de grote verliezers van de crisis, als de bank, Rijkman Groenink en de ZZP-er, neemt Warme Winkel in een krachtige beeldtaal de toeschouwer mee door een vertelling van ingenieus bedachte scènes die de crisis “vatbaar” maken. Die verhalen worden echt treffend door de nuchtere acteerstijl van Mara van Vlijmen en Vincent Rietveld, die met natuurlijke een-tweetjes laten zien hoe goed ze op elkaar ingespeeld zijn.

Theatrale aspect verloren door de lengte

Maar hoe sterk de verhalen en de acteurs ook zijn, het kan niet verbloemen dat de voorstelling met tweeëneenhalf uur echt te lang is. Het is zonde dat als de acteurs aan het einde stoppen met vertellen en er een theatraal aspect wordt toegevoegd,  de aandacht al zo ver verslapt dat deze beelden weinig indruk meer maken. Terwijl het zo mooi hadden kunnen zijn, maar dan wel net een uur eerder.

Tekst: Tim van der Voort

Gezien: 5 april, Slangenpand, Amsterdam

Lees ook:Warme Winkel alliantiepartner TA
Lees ook:Warme Winkel speelt exclusief achter TA
Lees ook:Zelf bepalen hoeveel je betaalt
Lees ook:What we SEE
Lees ook:Eerste vijf voorstellingen longlist TF 2015 bekend

Geen reacties // Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>